Pakistan'ın ABD-İran Arabuluculuğu Küresel Takdir Topladı
Pakistan, ABD ile İran arasında yürüttüğü arabuluculuk sonucunda ateşkes ve kalıcı çözümün önünü açmayı hedefleyen bir mutabakat zaptı sağladı. Dışişleri kaynakları, bu tür bir arabuluculuk rolünün Pakistan'ın diplomatik tarihinde bir ilk olduğunu belirtiyor. Gelişme, uluslararası alanda takdir ve saygıyla karşılandı. Arabuluculuk sürecinin ayrıntıları henüz tam olarak açıklanmasa da, Pakistan'ın bu girişimi diplomatik nüfuzunu ve küresel imajını güçlendirdi. Tahran ile Washington arasındaki gerilimin tırmanma riski taşıdığı bir dönemde gelen bu adım, bölgesel istikrar açısından kritik önem taşıyor. Pakistan'ın, iki hasım ülke arasında iletişim kanalı tesis edebilmesi, ülkenin jeopolitik denklemdeki ağırlığını ortaya koyuyor. Anlaşmanın uygulanması ve kalıcı bir çözüme dönüşmesi önümüzdeki dönemin odak noktası olacak. Uluslararası camia, Pakistan'ın bu çabasını, nükleer silahlarla ilgili endişelerin ve bölgesel vekalet savaşlarının gölgelediği bir tabloda, diplomasi yoluyla kriz çözümüne katkı sağlayan bir örnek olarak değerlendiriyor.
Bağlam, hikayenin etrafındaki ülke + lider + komşu hikaye ağına dayanılarak AI tarafından üretildi. Olgu içerikleri için her zaman üstteki kaynak linklerine başvurun.
Bu gündemi takip et
ABD gelişmelerini kaçırma — ücretsiz kaydol, günlük brifinginde gör.
Zaman çizelgesi
en güncel: 1 sa önce- Ekonomik06 Tem 02:11
Now for the country, please
PAKISTAN has earned international appreciation and respect for its role in mediating between the US and Iran and helping them achieve a ceasefire and a memorandum of understanding that aims to pave the way for a lasting settlement. This kind of mediatory role finds no precedent in Pakistan’s diplomatic history. It has raised Pakistan’s global standing and boosted its international image. The diplomatic achievement has sparked discussion in the country about the economic benefits Pakistan might gain. Certainly, economic opportunities that could open from these developments merit serious thinking and exploring. Also, if the war had not come to a negotiated end there would have been enormous pressure on Pakistan’s fragile economy from higher oil prices, disruption in energy supplies and uncertain remittances. This could have derailed its economic stabilisation efforts. But there has also been a fair amount of wishful thinking about the economic dividends from Pakistan’s diplomacy. Some even compared the present moment to the situation after 9/11, when Pakistan became a front-line state in the war on terror and recipient of significant US financial and military assistance. This is a false parallel. There is no economic largesse on its way from Washington. Nor is there a rationale for one. Yet old habits die hard. There is a long history of the country’s ruling elites seeking and earning geopolitical rents from its international alignments. This helped them keep the economy afloat while avoiding domestic economic reform and taxing themselves and their political base. It also encouraged an attitude that looked outside rather than within to address the country’s economic weaknesses. And it created an official mindset of relying on pay-offs, bailouts and other people’s money. This persists. Pakistan’s destiny will be shaped by choices made at home, not by its external engagements. Among exuberant statements from government officials, one that exemplifies unrealistic expectations is this. An official claimed “advancing stability abroad” had made Pakistan a “credible destination” for foreign investment. He didn’t explain why this was so when conditions in the country hadn’t changed. Another top minister declared that with diplomatic success the “sun of progress and prosperity” will soon rise over Pakistan. Trying to talk up confidence is one thing. But such hyperbolic statements are misplaced and misleading. Instead of wishful talk about economic windfalls from diplomacy, energy is best spent on addressing the country’s political, economic and security challenges and fixing its structural problems. If the government can be a peacemaker abroad it should also make peace at home. A peaceful political environment requires a truce between the government and opposition. Stability is not possible in a divided and polarised country. The principal opposition party represents a large section of society, governs a strategically important province and remains the most popular party in the country. Given Pakistan’s federal structure, inclusive governance is necessary. That means working with and not against opposition-run provinces. Repression, jailing opponents and handing down long prison sentences can neither eliminate the opposition nor create stability. Authoritarianism as a model for the hybrid government undermines democracy and impedes the country’s progress. The internal security situation poses a serious threat despite sustained efforts by the army and law-enforcement personnel. The rise in militant violence across KP and Balochistan has not been contained. Last year was the deadliest in a decade for security forces. This demands a review of the government’s counter-insurgency strategy which still relies primarily on kinetic actions. Balochistan presents a special case as the underlying sources of long-standing public disaffection have yet to be tackled. Insurgents must be isolated and the trust of the local community won. But in conflating terrorists with Baloch nationalists, branding every dissident group and leader as traitors and handing life sentences to dissidents, state policy contradicts the core principle of fighting militancy. That is not to multiply the number of adversaries. Law enforcement must be accompanied by efforts to win hearts and minds, not lose them. Seeking foreign investment becomes a fool’s errand when two provinces are insurgency-afflicted and the border with Afghanistan remains perpetually hot. The most urgent task is the country’s economic recovery and revival. Without this, all else is in vain. IMF-backed stabilisation remains fragile. Stabilisation has also not transitioned to growth and investment. The country remains mired in a low-growth, low-investment, high-debt equilibrium trap. There is no escape from this unless structural issues are addressed. This means bold, wide-ranging reforms to deal with the sources of chronic internal and external financial imbalances, which trigger recurrent balance-of-payments crises and force Pakistan to become a serial borrower from the Fund. This is Pakistan’s 24th IMF programme. Yet reforms to address the economy’s structural problems in the taxation system, expenditure outlays and energy sector are still not in place. Instead, the government continues to rely on bailouts and loan rollovers for economic management. That only meets debt liabilities. There are no net capital inflows. Investment, including FDI, remains stagnant. The investment-to-GDP ratio is now lower than in previous years. Economic growth is stalled. Pakistan’s growth model isn’t working. Even the State Bank governor acknowledged this not long ago. The various stakeholders need to put their heads together to frame an economic plan to tackle, not postpone structural problems and evolve a new growth model. What remains officially ignored are critical dimensions of human development and human welfare, whose indicators have deteriorated in recent years. The dismal state of literacy, education and healthcare as well as the rising level of poverty present a grim picture. That over 23 million school-age children have no access to school is a national scandal. The learning poverty rate is staggering at almost 80 per cent. This means children in school cannot read a simple sentence at age 10. The prime minister has twice declared an education emergency but then done nothing. Literacy is stagnant with 37pc of our population still illiterate. No country can predicate economic progress on an illiterate base. The level of poverty at 30pc remains troubling. As do economic disparities, with real incomes of the bottom 70pc of people in steady decline since 2018. Pakistan’s future hinges on fixing these economic and social issues. As well as its politics. The domestic agenda must take priority. The country’s destiny will be determined by choices made at home, not external factors or praise from abroad. The writer is a former ambassador to the US, UK and UN. Published in Dawn, July 6th, 2026
Okumaya devam et
ilgili gelişmeler- Aynı ülke gündemicanlı
ABD-İran Müzakerelerinde Sonraki Tur 11 Temmuz'da Pakistan'da Olabilir
Milliyet'in Al Arabiya'ya dayandırdığı habere göre, ABD ile İran arasında yürütülen müzakerelerin bir sonraki turunun 11 Temmuz'da Pakistan'da yapılması bekleniyor. Pakistan'ın ev sahipliğinde gerçekleşeceği iddia edilen görüşmelerde, kalıcı bir anlaşmaya varılması hedefleniyor. Haberde, masada üç temel başlığın bulunduğu belirtilirken, konu başlıklarına ilişkin ayrıntı paylaşılmadı. Ancak sürecin, Tahran yönetimine yönelik yaptırımlar ve nükleer program gibi konuları kapsadığı biliniyor. Pakistan'ın diplomatik temaslar kapsamında arabuluculuk rolü üstlendiği görülüyor. Bu görüşme, bölgesel gerilimlerin azaltılması ve uluslararası diplomasi açısından kritik bir adım olarak değerlendiriliyor. ABD ve İran arasındaki diyaloğun devam etmesi, enerji piyasaları ve Orta Doğu'daki güvenlik dengeleri üzerinde belirleyici olabilir.
ABD2 olay1 gün önce - Aynı ülke gündemicanlı
Burgenstock'ta ABD-İran Barışı İçin 60 Günlük Yol Haritası
ABD ve İran, İsviçre'nin Burgenstock beldesinde Pakistan ve Katar arabuluculuğunda gerçekleştirilen görüşmeler sonucunda, 60 gün içinde nihai barış anlaşmasına varmayı hedefleyen bir yol haritası üzerinde anlaştı. Pazar günü başlayıp Pazartesi gününe uzayan müzakereler, daha önce imzalanan İslamabad Mutabakat Zaptı çerçevesinde yürütüldü. Pakistan Başbakanı Şahbaz Şerif ve İran Cumhurbaşkanı Pezeşkiyan'ın katıldığı açılışta tarafların barışa yönelik samimiyetine vurgu yapıldı. Arabulucuların ortak açıklamasında, teknik detayların belirlenmesinin ardından nihai anlaşmaya 60 gün içinde ulaşılmasının kararlaştırıldığı duyuruldu. Mutabakat aylardır süren çatışmaları sonlandırma potansiyeli taşırken, İsrail'in "mücadelemiz bitmedi" açıklaması, ABD'deki ara seçimler ve taraflar arasındaki derin güvensizlik ateşkesin kalıcılığını tehdit eden unsurlar olarak öne çıkıyor. Eşzamanlı olarak İran ve ABD, Hürmüz Boğazı'nda askeri çatışmaları önlemek için bir iletişim hattı kurdu. ABD ayrıca Lübnan'daki ateşkesi denetlemek üzere bir mekanizma oluşturdu. İran Cumhurbaşkanı Pezeşkiyan'ın Pakistan ziyaretinde bölgesel güvenlik yapısı çağrısı ve İslam ülkeleri arasında birlik vurgusu, diplomatik hareketliliğin genişlediğine işaret ediyor. Uzmanlar ise barış sürecinin "bozguncu" aktörlerce sekteye uğratılabileceği uyarısında bulunuyor.
ABD26 olay11 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
Trump'ın İran Politikası ABD'ye Stratejik Zarar Verdi
ABD Başkanı Donald Trump'ın İran politikası, hızlı zafer hedeflerken beklenmedik başarısızlıklarla sonuçlandı. İngiliz basınında yer alan analize göre, bu hamle küresel ittifaklara zarar verdi, Washington ile İsrail arasındaki gerilimi tırmandırdı ve Orta Doğu'da yeni belirsizlik alanları yarattı. Savaşın ardından yapılan değerlendirmelerde, en ağır stratejik bedeli ABD'nin ödediği vurgulandı. Söz konusu politikanın, dünyayı yeniden şekillendiren bir başarısızlık örneği olduğu belirtildi.
ABD11 olay1 gün önce - Aynı ülke gündemicanlı
Gazze, ABD-İran Barış Görüşmelerinde Arka Plana İtildi
Gazze’de başlayan savaş, yıllara yayılan bir Ortadoğu çatışmasının fitilini ateşleyerek ABD-İsrail ile İran arasında doğrudan bir savaşa dönüştü. Şimdi Washington ve Tahran barış şartları üzerinde müzakere ederken, savaşın ilk kıvılcımı olan Gazze’nin harap olmuş topraklarının kaderi büyük ölçüde göz ardı ediliyor. Bölgedeki gerilim zamanla tırmandı ve İsrail-Hamas çatışması, büyük güçlerin ve bölgesel aktörlerin müdahil olduğu geniş kapsamlı bir savaşa evrildi. Çatışmaların odağı Gazze’den koparak ABD-İran hattına kaydı; mevcut barış görüşmeleri de ağırlıklı olarak bu iki ülke arasındaki stratejik hesaplaşmayı yansıtıyor. Gazze’nin yeniden inşası, insani krizi ve siyasi geleceği ise müzakerelerde ikinci planda kalıyor. Bu öncelik değişimi, Filistin halkının on yıllardır süren temel sorunlarının çözümsüz kalması riskini artırırken, bölgesel istikrar açısından da yeni belirsizlikler yaratıyor. Uluslararası toplumun dikkati büyük stratejik pazarlıklara yönelmişken, Gazze’nin ihmal edilmesi, gelecekte yeni gerilimlerin tohumlarını ekebilir.
ABD2 olay1 gün önce - Aynı ülke gündemicanlı
ABD, Kudüs'te kalıcı büyükelçilik binası için anlaşma imzaladı
Amerika Birleşik Devletleri, Çarşamba günü Kudüs'te yeni bir büyükelçilik yerleşkesi inşa etmek üzere bir anlaşma imzaladı. İsrail, bu adımı iki ülke arasındaki 'sarsılmaz ittifakın' bir yansıması olarak değerlendirdi. ABD Başkanı Donald Trump, ilk döneminde Aralık 2017'de Kudüs'ü İsrail'in başkenti olarak tanımış ve Tel Aviv'deki diplomatik misyonun taşınması talimatını vermişti. Mevcut hizmetler birden fazla geçici mekâna yayılmış durumdaydı; yeni yerleşke ile kalıcı bir yapıya kavuşulacak. Anlaşma, ABD'nin Kudüs'teki diplomatik varlığını kurumsallaştırma yönündeki somut bir adım olarak öne çıkıyor. Trump yönetiminin kararı, uluslararası toplumun büyük bölümü tarafından tartışmalı bulunmuş ve İsrail-Filistin gerilimlerini artırmıştı. Birçok ülke, Kudüs'ün nihai statüsünün müzakerelerle belirlenmesi gerektiği görüşünü korurken, ABD'nin bu hamlesi İsrail'in başkent iddiasına verilen en üst düzey destek olarak yorumlanıyor. Yeni büyükelçilik kompleksinin inşası, iki ülke ilişkilerindeki stratejik yakınlaşmanın sembolik ve pratik bir ifadesi. Proje, ABD'nin bölgedeki diplomatik duruşunu pekiştirirken, Filistin yönetimi ve Arap dünyasında tepkiyle karşılanması bekleniyor. Anlaşmanın zamanlaması ve kapsamı, Ortadoğu'daki mevcut dengeler açısından dikkatle izlenecek.
ABD5 olay13 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
ABD 250. yaşını kutlarken tarihi kimin anlatacağı tartışılıyor
Amerika Birleşik Devletleri 250. kuruluş yıldönümünü resmî kutlamalarla karşılarken, bu etkinliklerin ağırlıklı olarak beyaz kurucu figürlere odaklanması eleştiri konusu oldu. The Guardian'ın haberine göre, ülke genelinde birçok topluluk, Freedom 250 gibi resmî programların dışladığı yerli halklar, göçmenler ve azınlıkların tarihini görünür kılmak için alternatif anma etkinlikleri düzenliyor. Bu durum, ulusal kimlik ve tarih yazımı konusunda süregelen kültürel mücadeleyi gözler önüne seriyor. Resmî kutlamalarda sahne alan isimler ve anlatılar, ülkenin çokkültürlü yapısını yeterince yansıtmadığı gerekçesiyle sorgulanıyor. Toplumsal hareketler, tarihsel adaletsizliklerin ve unutulmuş hikâyelerin bu dönüm noktasında hatırlanması gerektiğini savunuyor. Tartışma, yalnızca geçmişe dair bir muhasebe değil, aynı zamanda ABD'nin gelecekte nasıl bir ulus olarak tanımlanacağı sorusunu da gündeme getiriyor. Küresel düzeyde, birçok ülke ulusal yıldönümlerinde benzer tarih yorumu çatışmaları yaşarken, ABD'deki bu gerilim, iç siyasetteki kutuplaşmanın bir uzantısı olarak değerlendirilebilir. Özellikle son yıllarda ırk ve tarih konularındaki toplumsal yüzleşme, 250. yıl kutlamalarının nasıl şekilleneceği konusunu daha da hassas hale getirdi. Resmî anlatı ile tabandan yükselen talepler arasındaki bu gerilim, önümüzdeki aylarda da kültür, eğitim ve siyaset alanlarında yankı bulmaya devam edecek.
ABD7 olay1 sa önce