Orta Güçlerin Yükselişi veya Başarısızlığı Ortadoğu Barışını Belirleyecek
Sorumlu Devletçilik portalında yayımlanan analizde, Ortadoğu’da yirmi yılı aşkın süredir devam eden savaşların bölgeyi istikrarsızlaştırdığı, büyük insani acılara, yerinden edilmelere ve travmaya yol açtığı belirtiliyor. Bölgenin tükenmiş durumda olduğu ve barış ihtimaline olan inancın zayıfladığı vurgulanırken, mevcut yapıların da barışı sağlamakta yetersiz kaldığı ifade ediliyor. Analize göre Ortadoğu bir kırılma noktasında: ya sonsuz şiddet sarmalına devam edecek ya da ciddi bir arabuluculuk ve çatışma çözümü sürecine girecek. Bu noktada bölgedeki orta güçlerin (Türkiye, Suudi Arabistan, BAE, Katar gibi) yükselişi veya başarısızlığı belirleyici olarak gösteriliyor. İran ile tırmanan gerilim örneğinde olduğu gibi, bu aktörlerin arabuluculuk ve diplomasi kapasitesini kullanıp kullanamayacağı barışın geleceğini şekillendirecek. Metin, ABD gibi dış güçlerin etkisinin azaldığını, bu nedenle bölgesel aktörlerin inisiyatif almasının kaçınılmaz olduğunu savunuyor. Analiz, orta güçlerin sadece kendi çıkarları doğrultusunda değil, bölgesel istikrarı gözeterek hareket etmeleri gerektiğine dikkat çekiyor. Aksi takdirde, şiddetin tırmanması ve çatışmaların derinleşmesi riski bulunuyor. Sonuç olarak, Ortadoğu’da kalıcı barışın anahtarının bölgesel iş birliği ve orta güçlerin sorumlu liderliğinde olduğu mesajı veriliyor.
Bağlam, hikayenin etrafındaki ülke + lider + komşu hikaye ağına dayanılarak AI tarafından üretildi. Olgu içerikleri için her zaman üstteki kaynak linklerine başvurun.
Bu gündemi takip et
ABD gelişmelerini kaçırma — ücretsiz kaydol, günlük brifinginde gör.
Zaman çizelgesi
en güncel: 2 sa önce- Diplomatik07 Ağu 04:05
The rise or fail of middle powers will determine Middle East peace
For more than two decades, endless wars have destabilized the Middle East, creating huge amounts of human suffering, displacement and trauma. The region is exhausted, with little faith in the possibility of peace and few structures to enable it. The region is now at an inflection point; it can continue endless violence or undertake serious mediation and conflict resolution. The war with Iran has exposed the limits of U.S. military power, leaving only one practical option on the table: pursuing negotiations that recognize the balance of power in the region and the security concerns of all parties. This requires very careful engagement and mediation. There are multiple overlapping conflicts and rivalries within the region. Breaking this cycle requires more than another round of emergency diplomacy; it requires permanent structures for mediation and peacemaking. This article proposes a regional peace table, not for crisis management alone, but to work continuously toward transforming hostile regional relationships into pragmatic ones based on mutual self-interest rather than enduring enmities. The long-term goal is an order built around dialogue, engagement and mutual dependency rather than coercion. The United States, long regarded as the region's principal power broker, has emerged from this period with a bruised reputation. Gulf partners, while recognizing that the U.S. will remain relevant, now view Washington as unreliable and insouciant toward their security concerns. Against this backdrop, so-called "middle powers" have gained new relevance. Countries such as Turkey, Saudi Arabia, Pakistan, Oman, Qatar, and Egypt are emerging as both mediators and security partners within the Gulf. Over the coming years, their rising role could shape conflict management and resolution across the region and beyond. Ideas for a more durable regional security architecture in the Middle East are emerging, one in which Iran and Israel will eventually sit at the same table. This does not require trust between the various countries. Moves toward peace rarely start with mutual confidence; a regional peace table would provide the necessary container through which trust can slowly be rebuilt. War breeds hatred and typically ends not through goodwill but exhaustion, when both sides have hurt each other badly enough to recognize that this old path can't continue. Therein lies the good news: great destruction can spark great creativity. A mediation architecture The Middle East holds multiple interconnected conflicts, including Israel's relationship with the region, the Palestine-Israel conflict, the Iran-Israel relationship, the Gulf's fractured relationship with Iran, the aftermath of Syria’s civil war, and Lebanon's fragile state. All require permanent, sustained mediation rather than the cycles of war that have become the norm. Pragmatically, there will need to be separate negotiating tables, but at the same time a recognition that these conflicts are interconnected. There will be no reduction in the hostile relationship between Iran and Israel, for example, without addressing wider regional issues. Lessons from Helsinki In 1975, the Western and Eastern Blocs came together to sign the Helsinki Accords, which created the foundation for the Organization for Security and Co-operation in Europe (OSCE). This regional roundtable emerged from the Cold War not by resolving underlying disputes, but by creating permanent architecture within which disputes could be managed and eventually transformed. Helsinki succeeded because it let rival blocks participate without having to concede. It asked adversaries to commit to a shared table and process that would outlast any single crisis. The Middle East needs its own version, with a permanent negotiating framework. A Middle Eastern equivalent would require two complementary tracks. Track 1, a state-led track, would consist of a standing intergovernmental process, with working groups on regional security, economic cooperation, humanitarian issues and crisis management. Running alongside it, track 2 diplomacy would bring together politicians, academics and conflict-resolution practitioners to explore politically sensitive ideas that governments cannot yet discuss publicly. The aim is to come up with new ideas that advance peace and not war. The relationship between these tracks would be critical. Governments negotiate under domestic political constraints and public scrutiny. Unofficial dialogue provides the flexibility to test ideas, identify common interests and prepare the ground for formal agreements. Many successful diplomatic initiatives have begun in precisely these unofficial settings before government involvement. The Oxford Process is one example; the authors of this article are involved in such processes with Middle Eastern leaders today where there is energy and interest in these ideas. A permanent table would need a standing secretariat, regular sessions, and pre-agreed rules for engagement. Qatar and Oman are the natural homes given that dialogue and mediation are the primary levers through which these countries manage power. Plus, they already have existing back-channels to Iran, the U.S., Israel, and the Gulf. When such a table is established, a pilot project could start with low hanging fruit in Gulf-Iran relations, where motivation for progress already exists. A wider security architecture would also be developed in parallel, including Gulf states, Turkey, Egypt, Pakistan and Jordan. Iran and Israel will inevitably need seats in any lasting security architecture for conflict avoidance. The goal initially is not reconciliation but mutual non-aggression, transforming hostility into restraint. Direct talks are currently inconceivable, but preparatory Track 2 discussions with an emphasis on communication can proceed through separate, curated groups, with messages passed between them. The Palestinian question is the connective tissue between nearly every regional conflict. Progress requires nothing short of a credible, irreversible pathway to Palestinian statehood. This is why Israel's October 2026 elections matter; if a more pragmatic coalition wins, it could open the door to progress and a desire to improve relationships with the region. Such a process would need to start incrementally, although a broader vision of the endgame is essential. The rising role of middle powers like Qatar makes this kind of multilateral table more viable than it would have been a decade ago, when Washington's word alone was expected to settle conflictual issues. An initiative that is seeded by, and emerges from, the region itself would be far more sustainable. The argument that war is inevitable is the easier position because it asks for no political imagination and no first move. Yet war continues to show itself as an ineffective tool to achieve peace, sparking instead endless cycles of violence. Breaking these patterns requires deliberate, careful architecture that must be sustained over years rather than convened in emergencies, and that must be capable of dealing with Iran-Israel, Lebanon, and Palestine as interlocking problems rather than separate files. Separate negotiations will be required, but they will be bolstered by the systemic and interconnected conversation that such a regional table could provide. Overcoming the profound political problems facing the Middle East will not be easy. But investing in the machinery of peace costs a fraction of what is currently being spent on missiles and bombs.
Okumaya devam et
ilgili gelişmeler- Aynı ülke gündemicanlı
Suriye, Orta Doğu'yu Savaş Sararken Denge İpinde Yürüyor
Suriye, ABD-İsrail-İran krizinin doğrudan savaş alanı olmaktan kaçınsa da bölgesel gerilimin sonuçlarından etkileniyor. Yıllar süren iç savaşın ardından toparlanma sürecine giren ülke, yeniden inşa çalışmalarını sürdürürken jeopolitik çalkantının kırılgan istikrarını tehdit etmesini engellemeye çalışıyor. Yeni hükümet, dış yatırım ve diplomatik ilişkileri önceleyerek ekonomik toparlanmayı hızlandırmayı hedefliyor. Bölgede kalıcı barışın uzağında olması, Suriye'nin iç dinamiklerini de zorluyor. Bir yandan iç savaşın yaralarını sararken diğer yandan bölgesel güç mücadelelerinin ortasında tarafsızlığını korumak zorunda. Bu denge arayışı, ülkenin yeniden yapılanma sürecindeki en kritik sınavlardan biri olarak öne çıkıyor.
ABD1 olay2 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
Pakistan, BM Güvenlik Konseyi'nde Afganistan'daki terör tehdidini gündeme getirdi
Pakistan'ın Birleşmiş Milletler Daimi Temsilcisi Büyükelçi Asim İftikhar Ahmed, BM Güvenlik Konseyi'nde yaptığı konuşmada, Afganistan'daki güvenli bölgelerden faaliyet gösteren çok sayıda terör örgütünün bölgesel güvenlik için giderek büyüyen bir tehdit oluşturduğunu bildirdi. Terör eylemlerinin uluslararası barış ve güvenliğe etkilerine ilişkin bir oturumda söz alan Ahmed, bu grupların varlığının yalnızca Pakistan için değil, tüm bölge için risk yarattığını vurguladı. Bu uyarı, Taliban'ın Ağustos 2021'de Afganistan'da kontrolü ele geçirmesinden bu yana Pakistan'ın sınırdan kaynaklanan güvenlik endişelerini defalarca uluslararası platformlara taşımasının son örneği oldu. İslamabad, Pakistan Talibanı (TTP) gibi örgütlerin Afganistan topraklarında serbestçe hareket ettiğini ve sınır ötesi saldırılar düzenlediğini iddia ediyor. BMGK'daki bu tür oturumlar, bölgesel istikrarsızlığı önlemek için uluslararası toplumun dikkatini Afganistan merkezli terör tehdidine çekmeyi amaçlıyor.
ABD2 olay51 dk önce - Aynı ülke gündemicanlı
Trump'ın Hürmüz Boğazı'ndaki Süveyş Anı: Masadaki Anlaşma ABD'nin Çıkarına
Umman ve İran, Hürmüz Boğazı'nı yeniden trafiğe açmak üzere geçici bir düzenlemeye yakın görünüyor. Bu adım, mevcut çatışma sarmalından çıkış sağlarken daha kalıcı bir deniz düzeninin temelini atabilir. Washington'ın, İran'ın boğaz trafiğinde bir ölçüde yetki sahibi olmasını kabul etse bile böyle bir anlaşmayı memnuniyetle karşılaması gerektiği belirtiliyor; zira ABD'nin çıkarı, boğazın ayrım gözetmeksizin açık kalmasını zorunlu kılıyor. Bu durum, Trump yönetimi için Eisenhower'ın Süveyş Krizi'ndekine benzer bir diplomatik dönüm noktası anlamına gelebilir.
ABD2 olay2 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
Pakistan Hürmüz Gerilimini Azaltmada Umman ve Diğer Ülkelerle Diplomasi Yürütüyor
Pakistan Dışişleri Bakanlığı, Hürmüz Boğazı'ndaki tırmanışın önlenmesi için bölgesel ortaklarla, özellikle Umman ve 'kardeş ülkelerle' temas halinde olduğunu bildirdi. Bakanlık, İslamabad'ın krizi bir bütün olarak ele aldığını ve 'tekil belirtilerle' değil çözüm odaklı yaklaştığını vurguladı. Suudi Arabistan öncülüğündeki deniz koalisyonunun görev tanımı ve operasyonel yapısı da Pakistan tarafından inceleniyor. Gazze'ye yönelik olası bir istikrar gücü konusunda ise hükümetin resmi teklif sonrası karar vereceği ifade edildi. Bu gelişmeler, Pakistan'ın Hürmüz'deki enerji güvenliğine verdiği önemi ve Körfez ülkeleriyle süregelen stratejik bağlarını yansıtıyor.
ABD1 olay3 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
ABD-İran Deniz Çatışması Hürmüz ve Babülmendep'i Tehdit Ederken Diplomasi Belirsiz
ABD ile İran arasındaki beş aylık savaş, deniz boyutunda kritik bir eşiğe ulaştı. ABD, İran'a yönelik deniz ablukası kapsamında 17 ticari geminin rotasını değiştirdi, iki gemiyi hizmet dışı bıraktı. Başkan Trump, Hürmüz Boğazı'nın ABD kontrolünde olduğunu ve bir anlaşma ya da tam teslimiyet sağlanmadan hiçbir şeyin geçemeyeceğini açıkladı. İran ise ablukanın sürmesi halinde Hürmüz ve diğer su yollarını kapatma tehdidinde bulundu. Bu restleşme, Babülmendep Boğazı'nı yeni bir darboğaz olarak gündeme getirirken, son olarak Hürmüz'de bir gemiye düzenlenen saldırı küresel enerji akışına yönelik riskleri somutlaştırdı. Pakistan ve Türkiye'nin arabuluculuğunda sağlanan kısa süreli ateşkesin ardından müzakerelerin durumu belirsizliğe girdi. İran misilleme saldırılarını durdurdu, ABD ise füze stoklarındaki sıkıntılar ve askeri itirazlar nedeniyle bombardımana ara verdi. Buna rağmen Washington ve Tahran'dan gelen çelişkili sinyaller diplomasi umutlarını zayıflatıyor. Çin'in uydu görüntülerine dayanarak ABD'nin çatışma iddialarını sorgulaması ise bilgi savaşının boyutlarını ortaya koyuyor. Deniz darboğazlarındaki tıkanma riski, küresel ticaret ve enerji piyasaları üzerinde yıkıcı etki yaratma potansiyeli taşıyor. ABD'nin abluka stratejisi ile İran'ın asimetrik tehditleri arasında sıkışan uluslararası deniz trafiği, bölgedeki gerilim diplomasiyle çözülmediği takdirde daha geniş bir ekonomik krize yol açabilir.
ABD12 olay3 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
ABD Donanması Geleceğin Saldırı Denizaltıları İçin Gelişmiş Yük Fırlatıcı Arıyor
ABD Donanması, 29 Temmuz'da yaptığı duyuruda, gelecekteki saldırı denizaltılarına entegre edilmek üzere su altı silahları ve insansız araçları destekleyebilecek gelişmiş yük fırlatıcılarına yönelik talebini açıkladı. Denizaltı Programları Direktörlüğü, mevcut filodan daha geniş yelpazede yük taşıyabilen fırlatıcılara duyulan ihtiyacı vurgulayarak, bu kapsamda bir sektör günü düzenleneceğini bildirdi. Bu girişim, ABD'nin su altı harp yeteneklerini çeşitlendirme ve modernize etme stratejisinin bir parçası olarak öne çıkıyor. Yeni fırlatıcılar sayesinde saldırı denizaltılarının, torpido ve seyir füzelerinin yanı sıra insansız su altı araçlarını da konuşlandırabilmesi, çoklu görev esnekliğini artıracak ve platformların operasyonel değerini yükseltecek. Özellikle denizaltı teknolojilerinde yaşanan küresel rekabet ortamında, ABD Donanması'nın bu adımı, su altı üstünlüğünü koruma çabalarının somut bir yansıması olarak değerlendiriliyor. Planlanan sektör günü, savunma sanayisinin yeni nesil fırlatıcı konseptlerini sunması ve ortaya koyması için kritik bir fırsat niteliği taşıyor.
ABD1 olay9 sa önce