ABD'nin narko-terör operasyonları uyuşturucu akışını durdurmuyor
Trump yönetimi, son bir yılda Karayipler ve Doğu Pasifik'te uyuşturucu taşıdığı iddia edilen teknelere yönelik saldırılarda en az 200 kişiyi öldürdü; ancak bu operasyonlar uyuşturucu trafiğini engelleyemedi. Kolombiya'da pazar günü yapılacak başkanlık seçimlerinde önde gelen aday, selefinin barışçı yaklaşımını terk ederek uyuşturucuyla topyekûn mücadele sözü verdi. Bu durum, ABD'ye bölgede önemli bir müttefik kazandırabilir. Militarize mücadele yöntemi, uyuşturucu arzını kısıtlamada yetersiz kalırken kayıpları artırıyor. Kolombiya'daki seçim sonuçları, Washington'un narko-terörle savaş stratejisini güçlendirme potansiyeli taşıyor. Adayın vaatleri, ülkedeki uzun süreli uyuşturucu sorununa sert bir yanıt olarak değerlendiriliyor. Operasyonların sonuç vermemesi, yalnızca askeri önlemlere dayalı politikaların sorgulanmasına yol açıyor. Uyuşturucu kaçakçılığının ekonomik ve sosyal boyutları ele alınmadıkça akışın devam ettiği belirtiliyor. Kolombiya ile olası işbirliği, bölgedeki askeri varlığın daha da yoğunlaşmasına neden olabilir.
Bağlam, hikayenin etrafındaki ülke + lider + komşu hikaye ağına dayanılarak AI tarafından üretildi. Olgu içerikleri için her zaman üstteki kaynak linklerine başvurun.
Bu gündemi takip et
ABD gelişmelerini kaçırma — ücretsiz kaydol, günlük brifinginde gör.
Zaman çizelgesi
en güncel: 1 gün önce- Diplomatik19 Haz 04:05
Hyper-militarized 'war on narco-terror' is not stopping drug flows
For the past year, the Trump administration has undertaken a lethal campaign of strikes on alleged drug boats in the Caribbean and Eastern Pacific, killing at least 200 people. It could soon gain a major new ally in this fight in Colombia, where the leading candidate in Sunday's presidential elections has promised to break with his dovish predecessor and wage an all-out war on drug trafficking. As a regional war on drugs takes shape, there is no better time to ask the question: is a military campaign really the most effective way to stop the flow of narcotics from Latin America? My new Quincy Institute brief addresses this question head-on, finding that the White House’s militarized “war on narco-terror” across the hemisphere is unlikely to produce durable results. In its place, I recommend a concrete road map for sustainably reducing Colombian coca production and cocaine trafficking to the U.S. An analysis of 25 years of evidence since the the passage of the multi-billion dollar Plan Colombia aid package reveals that a winning strategy for fighting drug trafficking must bolster state presence, rural development, and the rule of law in drug-producing areas; sequence manual eradication campaigns alongside legally enforceable negotiations with some armed groups; and tackle more profitable nodes of drug supply chains while countering illicit financial flows. Colombia — where over two-thirds of the world’s cocaine, and 90% of cocaine that enters the U.S., is produced — forms the nucleus of the Andean drug trade and is by far Washington’s’ most important counternarcotics partner in the Western Hemisphere. Yet nearly $15 billion in U.S. security, counternarcotics and development assistance over the past quarter century has largely failed to curtail Colombia’s cocaine economy, which is now witnessing all-time highs in hectares under cultivation and potential production. Past strategies, such as aerial fumigation with glyphosate, which was banned in Colombia in 2015, significantly reduced coca crop coverage in the early 2000s but failed to halt production. As farmers became more productive and adaptive, cultivation shifted to Peru, and the chemicals sprayed left indelible harm on the environment and public health. Surges in U.S. military aid, particularly under the aegis of Plan Patriota, led to the professionalization of Colombian security forces, improved their aerial and intelligence capabilities, and brought the FARC guerillas to the negotiating table. But this approach also fueled instability near military bases — as extrajudicial killings by security forces and paramilitary violence rose to unprecedented levels — and failed to meet its counternarcotics objectives. The “kingpin strategy,” meanwhile, focused on extraditions of drug bosses. This tactic, which soared under President Alvaro Uribe as he sought to demobilize Colombia’s largest paramilitary organization and has continued to this day, has produced the fragmentation, expansion and specialization of newer criminal outfits, contributing to increased cocaine production as groups devised new trafficking routes and illicit rents to exploit, from gold mining to extortion, kidnapping, wildlife trafficking, and human smuggling. Other approaches, however, have proved more successful and are correlated with modest declines in coca cultivation, potential cocaine production, and trafficking to the U.S., particularly in the late 2000s and following the signing of the 2016 peace accords between the government and the FARC. The strongest recipe for slowing the drug trade has focused on incentivizing viable economic alternatives to coca and reducing the power and influence of illicit armed actors. Under initiatives like the Plan de Consolidación Integral de la Macarena, Familias Guardabosques, and Colombia Transforma, Colombian authorities have boosted state presence, invested in rural development, and bolstered rule of law in drug-producing areas, all while maintaining a credible security posture focused on improving public safety. A complementary approach involves manual coca eradication campaigns. While time consuming and sometimes risky for communities and security forces alike, these efforts have proven effective when sequenced by first establishing police presence and investing in productive infrastructure and services before forcibly — or, ideally, voluntarily — uprooting coca plants. When combined with strategically designed and legally binding, enforceable negotiations with some armed actors in localized settings — as the administration of President Gustavo Petro has pursued more recently as its Total Peace plan flounders — this approach can incentivize armed groups to pursue industrial-scale eradication themselves. They do this by tying non-compliance to credible threats of targeted offensives. Lastly, later-stage drug interdictions, increased inspections of larger vessels, and enhanced regulatory integration and coordination against money laundering and other illicit financial flows are essential for stemming cocaine trafficking to the U.S. and disrupting the global networks underpinning it. Fortunately, this approach continues to occur alongside the expensive, legally questionable, and likely ineffective boat strike campaign, which could explain why even top administration officials admit it’s “not the answer … [or] the most effective tool." These lessons have clear implications for Colombia’s next president and U.S. drug policy moving forward. A balanced strategy is bound to yield more favorable outcomes for both left-wing candidate Iván Cepeda, who seeks to follow Petro’s negotiations with armed actors and voluntary illicit crop substitution programs, and right-wing candidate Abelardo de la Espriella, who seeks to accelerate low-level arrests and increase the military’s role in targeting drug production and trafficking. To date, neither the left’s hesitation to implement a credible supply-side counternarcotics agenda nor the right’s militarized approach to curbing coca cultivation has led to durable results. In fact, the lack of a viable, well-articulated strategy strengthens the hand of irregular armed actors, exacerbates a deteriorating security landscape across the country, and gives the Trump administration greater leverage to dictate its preferred approaches, regardless of their empirically poor outcomes. Despite the U.S. administration’s insistence on applying “systemic friction” to designated foreign terrorist organizations across the hemisphere, this overly militarized strategy is already leading groups to adapt to new illicit industries, divert trafficking routes, diversify economic portfolios, and expand operations to new subregions, resorting to more covert and asymmetrical forms of violence against states and competitors, as a recent surge in drone activity in Colombia has shown. Aside from proving woefully ineffective at reducing drug production and trafficking, Washington’s militarized campaign, carried out in conjunction with regional governments, also risks increasing extrajudicial killings of unarmed civilians, fueling insurrectionary and anti-U.S. sentiment, undermining the rule of law across the hemisphere, and reversing years of progress in Latin America’s fraught civil-military relations. Ultimately, without credible government presence, viable economic opportunities, and even rudimentary judicial institutions in drug-producing subregions throughout Colombia and elsewhere in Latin America, illicit economies and the irregular armed actors feeding off them will persist, regardless of military pressure. Raiding artisanal drug labs, fumigating small-scale farmers or extraditing kingpins have not proved particularly significant in advancing durable policy outcomes. And there’s little evidence to show that bombing alleged drug-trafficking boats in the Caribbean or Eastern Pacific will work either, despite some Trump administration officials’ claims. Assisting our Colombian partners in formulating a credible security posture against armed non-state actors is crucial to U.S. counternarcotics goals. But in tandem with this approach, we must seek to safeguard development assistance for coca-growing communities; sequence manual eradication campaigns with prior investment in infrastructure; boost interdictions of more valuable drug supply; and counter impunity and corruption by political and business elites. Colombia’s high-stakes presidential elections could well accelerate a remilitarization of the regional drug war. It is therefore urgent that analysts and officials evaluate the effectiveness of diverse counternarcotics strategies in Colombia over the past quarter century. If reducing the flow of drugs to the U.S. is truly the Trump administration’s objective, then U.S. officials must learn from decades of failure and chart a new course.
Okumaya devam et
ilgili gelişmeler- Ortak aktörcanlı
ABD-İran Anlaşması Sızdı: 14 Madde ve Bürgenstock İmza Planı
Suudi merkezli El Arabiya, ABD ile İran arasında varıldığı iddia edilen 14 maddelik bir mutabakat metnini yayımladı. Belgenin ayrıntıları doğrulanmazken, tarafların 19 Haziran’da İsviçre’nin Bürgenstock kasabasında resmî imza töreni düzenlemeyi planladığı öne sürüldü. İran ve Arap medyasında geniş yankı bulan sızıntı, diplomatik bir atılım ihtimalini gündeme taşıdı. Washington ve Tahran’dan henüz resmî bir doğrulama gelmedi. İddia edilen anlaşma, özellikle nükleer müzakereler ve yaptırımlar bağlamında Orta Doğu’daki dengeleri etkileyebilecek potansiyele sahip. Ancak mutabakatın statüsü netleşmeden, bölgesel yansımaları belirsizliğini koruyor.
Lübnan2 olay3 gün önce - Ortak aktör
Kolombiya seçimleri ABD ile ilişkileri yeniden Trump eksenine çekebilir
Kolombiya’da pazar günü yapılacak devlet başkanlığı seçimlerinin ilk turu, ülkenin ABD ile ilişkilerini kökten değiştirme potansiyeli taşıyor. Yarışta iktidar partisinin adayı Iván Cepeda, muhafazakar dışarıdan aday Abelardo De la Espriella ve eski Devlet Başkanı Álvaro Uribe’nin partisinden Paloma Valencia öne çıkıyor. Seçim, Latin Amerika’da siyasi çalkantı ve kutuplaşmanın yoğunlaştığı bir döneme denk geliyor. Adayların ABD politikalarına yönelik farklı tutumları, Washington ile Bogota arasındaki stratejik ortaklığı doğrudan etkileyebilir. Özellikle muhafazakar adayların Trump dönemi yaklaşımlarını benimseme olasılığı, güvenlik, ticaret ve uyuşturucuyla mücadele alanlarında işbirliğinin tonunu belirleyecek. Seçim sonuçları, bölgesel dengeler açısından da izlenecek kritik bir dönemeç olarak görülüyor. İki turlu sistemle yapılacak seçimde, hiçbir adayın yüzde 50’yi aşamaması halinde haziran ayında ikinci tur düzenlenecek. Sandıktan çıkacak sonuç, yalnızca Kolombiya’nın iç siyasetini değil, Washington’ın bölgedeki nüfuzunu da yeniden tanımlayabilir.
ABD1 olay30 May - Ortak aktörcanlı
İran, Hürmüz Boğazı Tehdidiyle Yeni Körfez Dengesi Peşinde
İran'ın desteklediği Direniş Ekseni, İsrail ve ABD'yi caydırmayı başaramadı. Savaşı sonlandıracak anlaşma ne olursa olsun, Tahran yeni caydırıcılık stratejisini Hürmüz Boğazı ve Basra Körfezi ülkelerine yönelik tehdit üzerine kuracak. İran ile ABD arasında iki aydır yürürlükte olan ateşkes kırılganlığını koruyor ve şimdiye kadar birkaç olayla kesintiye uğradı. Bu durum, İran'ın bölgesel güç dengesindeki konumunu yeniden şekillendirme niyetini yansıtıyor.
ABD1 olay11 Haz - Ortak aktörcanlı
Kolombiya Devlet Başkanı Petro: Orta Doğu Savaşları Petrol Açgözlülüğü ve Nazi İdeolojisinden Besleniyor
Kolombiya Devlet Başkanı Gustavo Petro, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde (BMGK) yaptığı konuşmada, Orta Doğu'da süregelen savaşların arkasında petrol kaynaklarına yönelik dizginlenemeyen açlık ve Nazi ideolojisini andıran ırkçı zihniyetin yattığını öne sürdü. Petro, küresel ölçekte yaygınlaşan ırkçılığın ve fosil yakıt tüketimine dayalı ekonomik modelin, bölgedeki şiddet döngüsünü beslediğini ifade etti. Petro'nun bu çıkışı, Kolombiya'nın son dönemde İsrail'e yönelik eleştirel tutumu ve Filistin devletini resmen tanıma adımlarıyla örtüşüyor. Daha önce İsrail'in Gazze'deki operasyonlarını 'soykırım' olarak niteleyen ve ülkesinin büyükelçisini geri çağıran Petro, BMGK kürsüsünden çatışmaların ideolojik ve ekonomik temellerine dikkat çekerek, sorunun sadece bölgesel bir mesele olmadığını vurguladı. Devlet başkanı düzeyinde yapılan bu açıklama, Orta Doğu'daki krizlerin küresel sistemle bağlantısına ilişkin diplomatik tartışmalara yeni bir boyut kazandırabilir. Özellikle enerji bağımlılığı ve sömürgeci miras konularının BMGK gündemine taşınması, Petro'nun söyleminin sol hükümetler ve Küresel Güney'de yankı bulabileceğine işaret ediyor.
Birleşmiş Milletler1 olay10 Haz - Ortak aktör
Kolombiya'da İlk Turdan Net Kazanan Çıkmadı: De la Espriella ve Cepeda İkinci Turda Yarışacak
Kolombiya'da Pazar günü düzenlenen devlet başkanlığı seçiminin ilk turunda hiçbir aday gerekli çoğunluğa ulaşamadı. Sağcı dış politikacı Abelardo de la Espriella ve solcu senatör Ivan Cepeda en yüksek oyu alarak 21 Haziran'da yapılacak ikinci turda yarışmaya hak kazandı. 47 yaşındaki ceza avukatı ve iş insanı De la Espriella, düzen karşıtı söylemleriyle öne çıkarken, Cepeda solun köklü isimlerinden biri olarak biliniyor. Seçim sonucu, Kolombiya'nın Trump yönetimiyle ilişkilerini ve Latin Amerika genelindeki siyasi dengeleri etkileme potansiyeli taşıyor. İki adayın taban tabana zıt politika vaatleri, ülkenin önümüzdeki dönemde nasıl bir yön izleyeceği konusunda belirsizlik yaratıyor. İkinci tur, bölgede ABD ile ilişkiler, güvenlik ve ekonomi politikaları açısından kritik bir dönemeç olarak görülüyor. Resmi sonuçlara göre katılım oranı yüksek gerçekleşirken, kampanya sürecinde toplumsal kutuplaşmanın arttığı gözlemlendi. Haziran ayındaki ikinci tur öncesinde her iki adayın da farklı seçmen bloklarıyla ittifak arayışına girmesi bekleniyor.
Kolombiya1 olay01 Haz - Aynı ülke gündemicanlı
ABD'nin Sonsuz Savaşlarının Unutulmuş Mültecileri
Dünya Mülteci Günü'nde açıklanan BM verilerine göre, küresel yerinden edilme 117 milyonu aşarak rekor seviyeye ulaştı; bunların 42,5 milyonu mülteci statüsünde. Sorumlu Devlet Yönetimi (Responsible Statecraft) yayını, bu insani krizi anarken krizin temel nedenlerinden biri olan Amerikan militarizmini görmezden gelmenin ikiyüzlülük olduğunu vurguluyor. Makale, ABD'nin 'sonsuz savaşlar' olarak adlandırılan askeri müdahalelerinin yarattığı istikrarsızlık ve şiddetin milyonlarca insanı yerinden ettiğini, ancak uluslararası toplumun sıklıkla bu krizi kaçınılmaz bir doğa olayı gibi ele aldığını öne sürüyor. 20 Haziran Dünya Mülteci Günü vesilesiyle yapılan dayanışma çağrılarının, ABD'nin dış politikasındaki çelişkileri gölgede bıraktığına dikkat çekiliyor. Analize göre, mülteci sayısındaki artışın ardındaki siyasi ve askeri nedenlerle yüzleşmeden salt insani yardımla yetinmek, sorunun çözümüne katkı sağlamıyor. ABD'nin Irak, Afganistan ve diğer bölgelerdeki uzun soluklu operasyonlarının doğrudan ve dolaylı sonuçları, resmi anlatılarda genellikle yer bulmuyor. Bu durum, mülteci krizine ilişkin küresel tartışmanın eksik kalmasına yol açıyor.
ABD1 olay1 gün önce