2027 QS Sıralamasında Pakistan Üniversiteleri İlk 350'de Yok
QS Dünya Üniversiteleri Sıralamaları 2027'nin açıklanması, Pakistan medyasında ve sosyal medyada geniş yankı buldu. Sıralamaya göre hiçbir Pakistan üniversitesi dünyanın en iyi 350 üniversitesi arasına giremezken, en üst sırada 381'incilikle Quaid-i-Azam Üniversitesi yer aldı. Bu durum, ülkenin yükseköğretim alanındaki önceliklerini ve yatırımlarını tartışmaya açtı. Uluslararası sıralamalar akademik itibar, araştırma çıktısı ve öğretim kalitesi gibi kriterlere dayanıyor. Pakistan'ın ilk 350'de temsil edilmemesi, sektördeki kaynak dağılımı ve stratejik planlama eksikliğini gündeme getirdi. Medyadaki yorumlar, eğitim bütçelerinin ve politikalarının gözden geçirilmesi gerektiğine işaret ediyor. Sıralamaların tek başına bir üniversitenin başarısını tam yansıtmadığı belirtilse de Pakistan'ın küresel rekabetteki konumu, uzun vadeli kalkınma hedefleri açısından üzerinde düşünülmesi gereken bir tablo sunuyor.
Bağlam, hikayenin etrafındaki ülke + lider + komşu hikaye ağına dayanılarak AI tarafından üretildi. Olgu içerikleri için her zaman üstteki kaynak linklerine başvurun.
Bu gündemi takip et
Hindistan gelişmelerini kaçırma — ücretsiz kaydol, günlük brifinginde gör.
Zaman çizelgesi
en güncel: 5 sa önce- Ekonomik03 Tem 03:11
Rankings show priorities
THE recently revealed QS World Universities Rankings 2027 have become a topic of considerable conversation for Pakistani social and print media. Reports and posts on the subject have mainly pointed out that no Pakistani university has been ranked among the world’s top 350 universities. The Quaid-i-Azam University (QAU), at 381, is our top entry in the QS rankings. However, we should remember that a number of individual programmes — though not the overall university position — are ranked much higher. Nust, the University of Engineering & Technology and the Ghulam Ishaq Khan Institute have engineering programmes ranked in the 100-200 range; Lums and IBA have similar rankings for economics, business and social science programmes; AKU is ranked high for medicine programmes. The rankings are, at best, a rough measure of quality. But they do reveal a lot. If we do not have a university in the top 350, it does say quite a bit about the priority accorded to education in Pakistan. And, knowing our budget allocations for education in general as well as higher education, and our other spending priorities, it is not a surprise. If our government spends less than one per cent of GDP on education, including expenditure on school education, is it any surprise that we do not have any universities in the top 350? Lest you feel that resources are not important, do keep in mind that among the top 100 universities, apart from developed and high-income countries (the US, UK, Europe, Canada, Singapore, Hong Kong, China etc.), Malaysia, Saudi Arabia and Argentina are the only three countries with one university each in the rankings. The countries with universities in the top 200 rankings include: Qatar (1), India (3), Chile (2), Brazil (1), Mexico (2), the UAE (1), Kazakhstan (1), South Africa (1), Indonesia (1), Malaysia (4), Saudi Arabia (3) and Argentina (1). As you can see, these are all countries whose per capita income is much higher than Pakistan’s and whose spending on education as a percentage of GDP is also much more. The ‘World Universities Rankings’ may be a rough measure of quality. But they do reveal a lot. Another indication that resources matter comes from university budgets and endowments. MIT, ranked the top in QS rankings, has an endowment of $27.4 billion and an operational budget of $6bn a year. Imperial College has a budget of $1.7bn, Stanford University $8.7bn, and the University of Oxford $3.6bn. Private American universities are based on the endowment model and top universities have endowments going into billions of dollars: MIT $27.4bn (as mentioned above), Stanford $40.8bn and Harvard $55.7bn. The top European, Chinese and Singaporean universities are given large transfers from the government every year. Pakistani universities do not get much money from the government and none, private or public, have any endowments to speak of. IIT Delhi, ranked at 118, the top Indian university in the rankings. It has an estimated operational budget of $100-150 million. QAU, the top ranked Pakistani university, has a budget estimated around $15m. Cornell University spends some $1 billion per year on research. Top Chinese universities spend multiples of that. IIT salaries for faculty, for comparable levels, are around $25,000 per year to $6,500 for QAU! So, it would have been a surprise if a Pakistani university was in the top 100 or 200. But, more importantly, had even one Pakistani university been so ranked, it would not have said much for the state of higher education in the country as a whole. Countries that have strong higher education sectors, traditionally developed ones or newly emerging ones like China, all have numerous universities in the top tier. Multiple universities at the top indicates the priority for higher education as well as the depth and breadth of quality available in the country. By design or by default — though I think it is more by design — the variables in the QS rankings do give a certain advantage to older, larger, richer and more established universities. Each ranking has a slightly different way of arriving at variables of importance. QS rankings are based on five areas: research and discovery (relative weight 50pc), employability and outcome (20pc), learning experience (10pc), global engagement (15pc) and sustainability (5pc). This means research weighs in quite heavily. Within research, academic reputation accounts for 30pc and faculty citations 20pc. Academic reputation, of course, gives a certain advantage to older, richer and more established universities and universities in developed or high-income countries. Similarly, in the employability category, employer reputation accounts for 15pc of the total 20pc weight, with 5pc for employment outcomes. Again, these tilt more towards established universities and those from richer countries. Finally, the 15pc metric for global engagement, based on the international faculty ratio, international collaborations and international student ratio, also favour traditional universities and destination countries. The effect of the above can be seen in the rankings of some of the top Chinese universities. The top Chinese universities, ranking as high as 13 and 14 in the world, do exceptionally well on research and teaching variables, but are fairly average or do poorly on the international faculty and international student ratios. But this is hardly a reflection on the universities, given how the Chinese economy and political system have been evolving. The same would hold true for universities attempting to follow the development trajectory. Can one think of a university in Pakistan today with a lot of students from a diverse range of countries? Though it is a shame that we do not have top-ranked universities in the country, it would actually be a surprise if we did have one or a few. That would be such an anomaly. We do not spend the type of money that quality higher education institutions, private or public, need. We do not have money for research or faculty salaries. So, how do we get top-ranked universities? More importantly, should we even try for one to reach the top 100 or 200 when the entire higher education sector is plagued with serious challenges? Or should we focus on broader measures that align incentives with better performance across the sector and then support top-tier public and private universities to scale newer heights? The writer is a senior research fellow at the Institute of Development and Economic Alternatives and an associate professor of economics at Lums. Published in Dawn, July 3rd, 2026
Okumaya devam et
ilgili gelişmeler- Aynı ülke gündemicanlı
Pakistan'dan Indus Suları Anlaşması'na 'Ulusal Güvenlik' Vurgusu
Pakistan'ın Indus Suları Komiseri Syed Muhammad Mehar Ali Shah, Salı günü yaptığı açıklamada, Indus Suları Anlaşması'nın (IWT) Pakistan için yalnızca bir hidroloji meselesi değil, ulusal güvenlik meselesi olduğunu belirtti. Shah, 240 milyondan fazla insanın hayatının ve geçim kaynaklarının Indus havzasına bağlı olduğunu, ekilebilir arazinin yüzde 80'inden fazlasının bu sulara bağımlı olduğunu ve tarımın ekonomiye önemli katkı sağladığını vurguladı. 1960'ta Hindistan ile Pakistan arasında Dünya Bankası'nın arabuluculuğunda imzalanan Indus Suları Anlaşması, Indus Nehri sisteminin sularını iki ülke arasında paylaştırmaktadır. Pakistan, su kaynaklarının büyük bölümünü bu anlaşma kapsamında temin etmekte ve tarım ile enerji üretimi Indus sularına hayati ölçüde bağımlı bulunmaktadır. Shah'ın açıklamaları, anlaşmanın Pakistan için stratejik önemini ve su güvenliğinin ulusal güvenlikle eşdeğer görüldüğünü ortaya koymaktadır. Bu durum, iki ülke arasındaki su diplomasisinin hassasiyetini ve anlaşmanın korunmasının Pakistan açısından önceliğini yansıtmaktadır.
Hindistan3 olay2 gün önce - Aynı ülke gündemicanlı
Hint muhalefeti, Pakistan'la çatışmada ölen askerler için savunma bakanının istifasını talep etti
Hindistan'da ana muhalefet partisi Kongre, Savunma Bakanı Rajnath Singh'in Mayıs 2025'te Pakistan ile yaşanan çatışmada hayatını kaybeden askerlerin sayısı konusunda parlamentoyu yanılttığı gerekçesiyle istifasını istedi. Eleştiriler, hükümetin 26 Haziran'da çatışmada ölen altı askeri personelin kimliğini açıklamasından sonra yoğunlaştı. Muhalefet, bakanın daha önce yaptığı açıklamalarda kayıpları olduğundan az gösterdiğini ve kamuoyunu yanlış bilgilendirdiğini iddia ediyor. Hükümet ise henüz suçlamalara resmi bir yanıt vermedi. Bu gelişme, iki ülke arasında zaten hassas olan ilişkilerin daha da gerildiği bir döneme denk geldi. Savunma bakanına yönelik istifa talebi, Hindistan iç siyasetinde şeffaflık ve hesap verebilirlik tartışmalarını alevlendirirken, ordunun moralini ve bölgesel güvenlik dengelerini de etkileme potansiyeli taşıyor.
Hindistan1 olay2 gün önce - Aynı ülke gündemicanlı
Sih Hacılar Pakistan’da Maharaja Ranjit Singh’i Andıktan Sonra Kartarpur’a Hareket Etti
Hindistan’dan gelen 300’den fazla Sih hacı, Maharaja Ranjit Singh’in 187. ölüm yıldönümü anmaları için Pakistan’ın Hassanabdal kentindeki Gurdwara Punja Sahib’de iki gün süren dini törenleri tamamladıktan sonra Kartarpur’a hareket etti. Hacılar, Sih tarihi ve maneviyatı açısından merkezi öneme sahip bu topraklarda duygusal bir eve dönüş yaşadıklarını ifade etti. Kartarpur Koridoru üzerinden gerçekleşen bu tür ziyaretler, Hindistan ile Pakistan arasındaki sınırlı işbirliği alanlarından biri olarak dikkat çekiyor. İki ülke arasındaki siyasi gerilimlere rağmen, Sih hacıların vizesiz geçişine imkan tanıyan düzenleme, dini turizmi ve kültürel bağları canlı tutuyor. Maharaja Ranjit Singh’in ölüm yıldönümü dolayısıyla düzenlenen etkinlikler, Sih toplumu için tarihi bir anma niteliği taşırken, Pakistan’ın dini azınlıklara yönelik ev sahipliğini de gösteriyor. Hacıların Kartarpur’daki ibadetlerinin ardından Hindistan’a dönmeleri bekleniyor.
Hindistan1 olay26 Haz - Aynı ülke gündemicanlı
Yeni Zelanda-Hindistan Serbest Ticaret Anlaşması Tasarısı İlk Okumayı Geçti
Yeni Zelanda ile Hindistan arasındaki Serbest Ticaret Anlaşması'nı (STA) hayata geçirecek yasa tasarısı parlamentoda ilk okumayı geçti. Ticaret ve Yatırım Bakanı Todd McClay, Hindistan'ın G20'nin en hızlı büyüyen ekonomisi olduğunu ve 7 trilyon Yeni Zelanda dolarına eşdeğer GSYİH'siyle büyük fırsatlar sunduğunu belirtti. Anlaşmanın iki ülke arasındaki ticareti ve yatırımı önemli ölçüde artırması hedefleniyor. Yeni Zelanda için Hindistan, Çin'e olan ihracat bağımlılığını azaltma stratejisinde kilit bir pazar olarak görülüyor. STA'nın, tarife indirimleri ve hizmet ticaretinde kolaylıklar sağlayarak Yeni Zelanda'nın tarım ve teknoloji sektörlerine yeni kapılar açması bekleniyor. Hindistan'ın genç nüfusu ve büyüme ivmesi, Wellington için uzun vadeli bir ortaklık zemini oluşturuyor. Tasarının ilk okumadan geçmesi, anlaşmanın yürürlüğe girmesine giden süreçte önemli bir adım olsa da, yasalaşması için komite aşaması ve son oylama gibi ek aşamalardan geçmesi gerekiyor. Sürecin hızlanması, iki ülke arasındaki diplomatik yakınlaşmayı ve Yeni Zelanda'nın Pasifik ötesi ticaret diplomasisindeki kararlılığını yansıtıyor.
Hindistan2 olay24 Haz - Aynı ülke gündemi
Pakistan'dan Hindistan'a Su Projelerinde 'Hidro-Hegemonya' Suçlaması
Pakistan Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı İshak Dar, Hindistan'ın İndus Nehri sistemini önemli ölçüde değiştirecek en az 17 proje yürüttüğünü belirterek, bu projeleri "hidro-hegemonya araçları" olarak nitelendirdi. Dar, sınıraşan su kaynakları seminerinde yaptığı konuşmada, sorumlu devletlerin yerleşik hukuki çerçeveler içinde hareket etmesi gerektiğini vurguladı. Açıklama, Hindistan ve Pakistan arasında süregelen su paylaşımı geriliminin yeni bir boyutunu oluşturuyor. Uzmanlar, İndus havzasındaki projelerin mansap ülkesi Pakistan'ın su güvenliğini tehdit ettiğine dikkat çekiyor. İki ülke arasındaki su anlaşmazlıklarının diplomatik ve hukuki zeminde çözümü çağrısı, bölgesel istikrar açısından önem taşıyor.
Hindistan1 olay18 Haz - Aynı ülke gündemicanlı
Pakistan, ABD-İran Mutabakat Zaptında Kilit Arabulucu Rol Üstlendi
28 Şubat'ta başlayan savaşın ardından yoğunlaşan diplomatik çabalar, bu hafta ABD ile İran arasında elektronik olarak imzalanan bir mutabakat zaptıyla sonuçlandı. Pakistan, Katar, Mısır ve Türkiye gibi ülkelerin de katkı sağladığı süreçte, diplomatik çıkış yolunun güvence altına alınmasında en ön planda yer aldı. Pakistan'ın bu krizdeki arabuluculuk performansı, ülkenin jeopolitik ağırlığını ve bölgesel istikrara katkı kapasitesini ortaya koyuyor. Mutabakatın akıbeti belirsizliğini korusa da, İslamabad yönetimi uluslararası diplomaside nadiren görülen bir başat aktör konumuna erişmiş görünüyor. Bu gelişme, Pakistan'ın Ortadoğu ve Güney Asya denkleminde izlediği denge politikasının bir yansıması olarak, arabuluculuk rolüyle öne çıktığı ender anlardan birine işaret ediyor ve ülkenin diplomatik nüfuzunu pekiştiriyor.
Hindistan1 olay20 Haz