Pentagon'un NATO Üyelerine 'Sadakat Testi' Anketi Tartışma Yarattı
Bu yaz Pentagon, NATO üyelerine ABD dış politika önceliklerini destekleyip desteklemediklerini soran bir anket iletti. Basında “sadakat testi” olarak nitelenen bu adım, birçok Avrupalı tarafından ittifakın ABD'nin huysuzluğu nedeniyle dağılmakta olduğunun son işareti olarak görüldü. Responsible Statecraft'a göre oysa asıl yaşanan, ABD'nin yapısal olarak kusurlu ve tükenmiş bir ittifak düzenine baskı uygulaması. Anket, NATO'nun mevcut işleyişinin ABD öncelikleriyle ne ölçüde örtüştüğünü ölçmeye yönelik bir araç olarak değerlendiriliyor. Bu gelişme, Washington ile Avrupalı müttefikler arasındaki öncelik farklarını ve ittifakın geleceğine dair soru işaretlerini görünür kıldı.
This summary is currently in Turkish; automated English translation is coming soon.
Bağlam, hikayenin etrafındaki ülke + lider + komşu hikaye ağına dayanılarak AI tarafından üretildi. Olgu içerikleri için her zaman üstteki kaynak linklerine başvurun.
Bu gündemi takip et
ABD gelişmelerini kaçırma — ücretsiz kaydol, günlük brifinginde gör.
Timeline
latest: 2h ago- Diplomatic03 Sept, 04:05
Creating a 'NATO of Nations' in order to save it
This summer the Pentagon handed NATO members a questionnaire asking whether they support in part, “U.S. foreign policy priorities.” Dubbed a “loyalty test” in the press, it was seen by many Europeans as the most recent sign that the alliance is coming apart because of American petulance. Yet what is actually happening is that the U.S. is putting stress on an inherently flawed and now exhausted form of alliance politics. The roots of the present discord were planted not in the 2024 reelection of President Donald Trump, but in the moment of NATO's Cold War triumph thirty years earlier. Indeed, one of the more puzzling developments after the dissolution of both the Soviet Union and the Warsaw Pact was the conviction of Western leaders that the time was ripe for new, grand projects of expansion and integration. In the absence of a genuine counter-power, NATO abandoned its former role as a heavily armed defensive alliance anchored in the Atlantic and instead embraced a normative mission, often described as an “alliance of values,” to which even states far outside the Atlantic sphere and without any meaningful defense capabilities were encouraged to accede. Its principal purpose became the accumulation of ever more members – Sweden being the latest, in 2024 – regardless of their suitability. For a time in the late 1990s, NATO effectively served as the waiting-room for Eastern European candidates to that other expanding supranational project: the European Union. As the late English philosopher Roger Scruton observed, drawing on his involvement in the underground intellectual scene in Eastern Europe, the liberated Soviet states wanted nothing more than to reclaim the national cultures that communism had tried to erase during more than forty years of occupation. Instead, they were incorporated into an EU that reduced the multifaceted European continent to a vast trade area, whose inner borders and local identities simply could – and should – be dissolved. It was assumed that a single community could be built on the particular ones, supported by, among other things, a "European anthem" and euro banknotes depicting imaginary architectural heritage. The EU and NATO took a bet on the virtue of breadth, disregarding that both institutions in their modern incarnations were political creatures that, to paraphrase historian Peter Apps, were in fact organized controversies, “attempting to resolve sometimes irreconcilable and enduring differences between its members.” The price of breadth was cohesion, with the secretary-general’s role in Nato evolving from what Javier Solana once called a “catalyst of consensus” into something closer to a frustrated chief whip, struggling to discipline increasingly disruptive members – much as Ursula von der Leyen does in the EU as president of the European Commission. This was always an unstable arrangement that now faces a reckoning, accelerated but not caused by Washington’s retreat under President Donald Trump from NATO’s post-Cold War design; ironically, much as the Soviet Union did in 1989, when Moscow under Mikhail Gorbachev abruptly withdrew its protection from satellite governments. The response from Secretary-General Mark Rutte and major European capitals has been to propose more of the same, a "NATO 3.0" that leaves the alliance’s underlying logic intact while merely shifting the financial burden to non-US. members. The Istanbul summit in July advanced precisely this vision. Yet NATO’s future depends less on spending than on distinguishing itself from the EU it gradually came to resemble. What if Nato were transformed into an alliance with a more nation-centered character in which the highest degree of military solidarity would only be expected in the event of a threat against all members? States would then explicitly be allowed to participate in NATO operations around the globe in accordance with how they saw them as aligning with their own national beliefs and interests. If such a rule had been in place during the military aid effort for Ukraine, Spain, for example, would not have been reprimanded for focusing on security challenges along its southern border rather than on what, from its perspective, is a distant regional war – only to be criticized later for not doing enough to anticipate and reverse the Ceuta migrant crisis. Under such an arrangement, members would not be required to adhere to a single, often Western-aligned analysis of world affairs, yet would remain entitled to collective protection in the event of a genuinely shared threat. Suppose Iran were to permanently close the Strait of Hormuz to maritime trading to strangle energy supply to large swathes of the world or build a nuclear weapon, or China were to seize Taiwan and, to paraphrase the Stanford historian Niall Ferguson, discover that its appetite grows with the eating. In those kinds of scenarios, it would be in the interest of each member to contribute to collective security according to its means. Sweden could, with its diminished army but highly advanced defense industry, become part of "NATO’s workshop," producing fighter jets and other assets. Such a loosening of NATO, and the relinquishing of its current supranational character, would likely foster greater harmony among its members while keeping Trump – and future U.S. presidents – engaged. It would also strengthen solidarity where it matters most: in the event of a major war. The lynchpin of a "NATO of nations" would be a rewording of the mutual defense clause of the North Atlantic Treaty to require explicit military support. As it stands, Article 5 obliges members to take “such action as [they] deem necessary” if one of them is attacked. In theory, Britain met that requirement during the “Phoney War” of 1939 by dropping supportive leaflets as the German blitzkrieg overran its ally Poland. If NATO members could agree to that, it would surely be acceptable for some of them – even the U.S. – to sit out the latest campaign in defense of “values” rather than core interests. The EU’s Lisbon Treaty is, by contrast, more explicit, calling on members to use “all the means in their power” in support of mutual defense (although Sweden has, over the years, done its very best to argue that the formulation does not imply military support). If NATO is to shed its EU-like illusions, this is at least one lesson worth borrowing. President Trump has asked NATO members to do more to assuage his doubts about the value of the alliance and the U.S. commitment to it. What if he is making the wrong demand, and should instead be telling them to do a lot less? Paradoxically, that may be the best way to keep America in.
Okumaya devam et
ilgili gelişmeler- Aynı ülke gündemicanlı
Pentagon 1970'lerden kalma savaş uçağına 131 milyar dolar fiyat biçti
ABD Savunma Bakanlığı (Pentagon), 1970'lerden kalma bir savaş uçağı için 131 milyar dolarlık olası maliyet tahmini açıkladı. Haber, Responsible Statecraft tarafından Project on Government Oversight kaynak gösterilerek duyuruldu. Yazıda ayrıca Başkan Trump'ın uçak gemisi tasarımına ilişkin yaklaşımına da değinildi. Bu maliyet tahmini, ABD savunma bütçesi ve eski nesil savaş uçaklarının maliyeti açısından dikkat çekiyor. Tahminin hangi platforma ait olduğu haberde netleştirilmezken, 1970'lerde geliştirilen bir uçağa bu ölçekte harcama yapılması tedarik öncelikleri ve bütçe verimliliği tartışmalarını gündeme getiriyor.
ABD1 olay2 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
78 Ton Altın Bir Günde New York'tan Londra'ya Taşındı
Hollanda Merkez Bankası (DNB), New York'ta tutulan 78 tondan fazla altın rezervini bir günde Londra'ya taşıdı. Banka, artan jeopolitik gerilimler karşısında krizlere hazırlığı güçlendirmeyi amaçladığını açıkladı. DNB'nin rezervlerinin coğrafi dağılımındaki bu değişiklik, ABD'den İngiltere'ye gerçekleştirilen fiziki altın transferi olarak kayda geçti. Transferin, uluslararası jeopolitik gerilimlerin yükseldiği bir dönemde yapılması, merkez bankalarının rezerv varlıklarını daha güvenli gördükleri bölgelere kaydırma eğilimiyle örtüşüyor. DNB'nin açıklaması, söz konusu adımın krizlere karşı hazırlığı artırmayı hedeflediğini belirtiyor. Banka, taşıma operasyonunun ayrıntıları hakkında ek bilgi paylaşmadı.
ABD1 olay1 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
BM: ABD'nin Karayip ve Pasifik saldırılarında 223 ölü
Birleşmiş Milletler raportörleri, ABD'nin Karayip Denizi ve Pasifik Okyanusu'nda gerçekleştirdiği hava saldırılarında son bir yıl içinde en az 223 kişinin öldüğünü açıkladı. Raportörler, bu saldırıları yasa dışı cinayetler olarak nitelendirerek, söz konusu operasyonlara derhal son verilmesini talep etti.
ABD6 olay1 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
Trump: Hürmüz'de mayınlar temizlendi, Venezuela ile tarihi petrol anlaşması
ABD Başkanı Donald Trump, Hürmüz Boğazı'nın uluslararası sularındaki tüm mayınların ABD Donanması tarafından etkisiz hale getirildiğini duyurdu. Trump, yeni mayın döşeyecek herhangi bir gemi veya teknenin derhal ve sistematik olarak imha edileceğini belirtti. ABD kuvvetlerinin mayın döşemeye karışan iki gemiyi etkisiz hale getirdiği, boğazdan milyonlarca varil petrolün geçişinin sürdüğü aktarıldı. Aynı gün Trump, Venezuela ile "dünya tarihinin en büyük petrol anlaşması" olarak nitelendirdiği anlaşmayı açıkladı. Anlaşma kapsamında ABD'nin Venezuela'nın 65 milyar varilden fazla kanıtlanmış petrol rezervinin büyük bölümü üzerinde çoğunluk kontrolü sağlayacağı, 17 stratejik petrol sahasının geliştirileceği, ülkeye 100 milyar doların üzerinde yatırım ve 209 milyar dolardan fazla vergi geliri beklendiği ifade edildi. Dışişleri Bakanı Marco Rubio anlaşmanın ABD için istikrarlı rezervler, düşük maliyetli petrol ve iç piyasada düşük akaryakıt fiyatları sağlamaya yardımcı olacağını söyledi.
ABD24 olay1 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
Meta'ya çocuk bağımlılığı davasında 18 milyar dolarlık uzlaşma
ABD'li teknoloji şirketi Meta, Facebook ve Instagram platformlarının çocuklarda bağımlılık yarattığı, ruh sağlığına zarar verdiği ve çocuk verilerini izinsiz kullandığı iddialarıyla açılan davada 18 milyar dolarlık uzlaşmaya gitti. Milliyet'in haberine göre dava, ABD tarihinin en kritik sosyal medya davası olarak değerlendiriliyor. Yapılan yorumlarda uzlaşmanın tarihi bir nitelik taşıdığı ve sosyal medya sektörünü tamamen değiştirebileceği ifade ediliyor. Meta'nın üzerinde uzlaştığı 18 milyar dolarlık tutarın büyüklüğü, davanın ölçeğini ortaya koyuyor.
ABD1 olay2 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
ABD'nin Lark Adası Operasyonu ve İran'ın Körfez'deki Yanıtı
ABD'nin Lark Adası'ndaki hava savunma sistemlerine yönelik vuruşu sonrasında Ağustos ayı boyunca süren sessizlik sona erdi. İran, Körfez ülkelerine yönelik saldırılarla yanıt verdi. ABD Merkez Komutanlığı CENTCOM, Lark Adası'na ilişkin açıklamasında ABD'nin İran'ın Hürmüz Boğazı'ndaki mayın döşeme güçlerine karşı 'sınırlı bir saldırı' yürüttüğünü belirtti. Bu gelişme, ABD ile İran arasında Hürmüz Boğazı ve Körfez bölgesindeki gerilimin tırmandığına işaret ediyor. ABD'nin sınırlı saldırı olarak nitelendirdiği operasyona İran'ın Körfez ülkelerine yönelik saldırılarla karşılık vermesi, bölgedeki güvenlik risklerini artırıyor. CENTCOM'un açıklaması, Washington'un hedefini İran'ın mayın döşeme kapasitesi olarak tanımladığını gösteriyor.
ABD2 olay2 sa önce