Kabil düştükten beş yıl sonra Taliban rejimi stratejik çıkmazda
Kabil'in düşüşünün üzerinden yaklaşık beş yıl geçerken, Taliban yönetimi otoriter görüntüsünün ardında ciddi bir yapısal çürümeyle karşı karşıya. Dawn gazetesinin analizine göre, rejimin monolitik ve boyun eğmez dış görünüşü, kurumsal kalıcılık veya devlet kapasitesiyle karıştırılmamalı; zira içten içe ilerleyen çözülme, yönetimin stratejik bir çıkmaza sürüklendiğini gösteriyor. Taliban'ın baskıcı toplumsal kontrolü, devlet aygıtının sürdürülebilirliğini garanti etmiyor. Yönetim, yerel ve uluslararası baskılar arasında denge kurmakta zorlanırken, ekonomik kriz ve iç meşruiyet sorunları derinleşiyor. Bu durum, rejimin ilerleyen dönemde karşılaşabileceği çöküş riskini artıran bir kırılganlığa işaret ediyor. Analiz, Taliban'ın geleceğini belirleyecek kritik eşikte olduğunu, ancak politika değişikliğine gitmeden mevcut yapıyla ayakta kalmasının giderek zorlaştığını vurguluyor. Bölgesel ve küresel aktörlerin Afganistan'daki gelişmelere dair değerlendirmeleri, önümüzdeki süreçte daha belirleyici hale gelebilir.
This summary is currently in Turkish; automated English translation is coming soon.
Bağlam, hikayenin etrafındaki ülke + lider + komşu hikaye ağına dayanılarak AI tarafından üretildi. Olgu içerikleri için her zaman üstteki kaynak linklerine başvurun.
Bu gündemi takip et
Rusya gelişmelerini kaçırma — ücretsiz kaydol, günlük brifinginde gör.
Timeline
latest: 4h ago- Security25 Jul, 06:43
Can Kabul hold?
The deceptive veneer of a monolithic and unyielding Taliban regime is rapidly giving way to profound structural decay, demonstrating that authoritarian societal suppression should not be conflated with institutional permanence or state capacity. Nearly five years after the fall of Kabul, the Taliban administration has reached a strategic impasse, balancing precariously on the precipice of a localised, multi-factional civil conflict. This impending instability is not merely a function of diplomatic isolation or international sanctions. Instead, it is being accelerated by an unsustainable internal economy of power, a volatile relationship with regional neighbours, and the emergence of decentralised, non-state resistance movements. Fissures within Domestically, the regime is fracturing along factional lines as the illusion of a unified command is replaced by a zero-sum power struggle between two competing power centres. On one side stands the radical Kandahar faction, a hyper-conservative clerical elite gathered around Supreme Leader Hibatullah Akhundzada, which clashes directly with the militarised Kabul faction led by figures like Sirajuddin Haqqani, who oversee day-to-day governance. Kandahar’s insistence on absolute ideological conformity and the centralisation of fiscal allocations has deeply alienated the field commanders responsible for winning the insurgency, privatising and paralysing the state’s administrative capacity while reducing the economy to a state of artificial survival dependent on illicit trade and irregular humanitarian inflows. This growing internal pressure is further compounded by a consolidating political opposition that directly rejects the Taliban’s claims of absolute control and popular legitimacy. Ahmad Massoud, the leader of the National Resistance Front (NRF), has challenged the regime’s narrative, explicitly dismissing the claim that anti-Taliban forces are fragmented or disconnected from the Afghan masses. Massoud posits that the fundamental path toward resolving the Afghan crisis reduces to a singular, foundational principle: returning the executive right to make decisions directly to the Afghan people. In his assessment, true national unity cannot be built upon a foundation of silence, fear, or the forced structural conformity imposed by the Taliban. Instead, a durable state architecture requires a system grounded in justice, mutual respect, and an institutional acceptance of Afghanistan’s diverse ethnic and cultural tapestry. Hence, the Taliban’s internal security architecture is increasingly challenged by a dual-layered opposition consisting of distinct factions deploying radically divergent operational strategies. While Ahmad Massoud’s NRF represents the formal, institutional wing of the resistance, drawing its lineage from the old political guard and maintaining a conventional military footprint in the northern valleys of Panjshir, Takhar, and Badakhshan, groups like Pasiban-i-Watan (Guardians of the Homeland) and the newer Sepahian-i-Mihan (Soldiers of the Homeland) operate as decentralised, grassroots phenomena. This forces the Taliban to simultaneously defend geographic frontiers in the north against the NRF and combat asymmetric sabotage from decentralised networks, overextending the regime’s security apparatus. A foreign policy blunder On the regional front, the failure of the Taliban’s foreign policy manifests in the collapse of its relationship with Pakistan, which further exposes its internal weaknesses. For decades, Islamabad served as a vital geopolitical corridor for Kabul, yet upon assuming power, the Taliban prioritised ideological solidarity with transnational militant networks over the strategic necessities of state-to-state bilateralism. By providing operational sanctuary, material support, and intelligence access to the Tehreek-i-Taliban Pakistan (TTP) terror outfit , the regime has enabled the group to execute lethal cross-border offensives, including incursions into regions like Chitral and sustained attacks across Khyber Pakhtunkhwa and Balochistan. Recognising that the Taliban regime cannot or will not honour its counterterrorism obligations under regional frameworks, Islamabad has dismantled its policy of strategic patience in favour of kinetic deterrence and direct coercion. Following escalations in cross-border militancy, Pakistan initiated military actions, including Operation Ghazab lil-Haq, deploying targeted cross-border airstrikes against militant infrastructure. In response, Taliban officials have weaponised nationalist sentiment by rejecting the legitimacy of the Durand Line frontier and dismantling border fencing. This territorial defiance has led to sustained ground skirmishes at vital trade links like the Torkham crossing, disrupting regional commerce. Concurrently, the Taliban have accelerated diplomatic and strategic engagement with New Delhi, compounding Islamabad’s concerns vis-à-vis a revived two-front security threat. Russia’s pragmatic approach Desperate for external legitimacy to mitigate its domestic vulnerabilities, Kabul has also leveraged its diplomatic engagement with Moscow as evidence of international integration. Russia’s steps toward formal diplomatic engagement, including the removal of the Taliban from its official list of banned terrorist organisations, have been framed by Kabul as a major foreign policy success. However, despite its technical-military cooperation agreement, Moscow’s approach is transactional, born of realpolitik rather than genuine diplomatic trust, viewing the Taliban as a buffer against the regional expansion of the Islamic State-Khorasan (IS-K) terror group. Within Kremlin, pragmatic engagement with Kabul coexists with deep skepticism over the Taliban’s long-term capability and strategic intent. Russian analyst Andrei Serenko, head of the Russian Centre for Contemporary Afghanistan Studies, has drawn attention to the internal vulnerabilities of the Taliban rule and the emergence of new resistance dynamics that could further complicate Afghanistan’s security landscape and ultimately regional peace and stability. Taliban’s continued ties with regional radical groups, including the TTP, which Russia also has designated as a terrorist organisation, heavily cloud Moscow’s strategic calculations. This is a central paradox confronting Russia’s Afghan policy: Moscow requires a sufficiently stable authority in Kabul to contain the IS-K, and facilitate its broader Eurasian ambitions, yet the durability of that authority is increasingly tested by internal factionalism, political resistance, decentralised terrorist networks, and deteriorating relations with Pakistan. Ultimately, the Taliban regime is trapped between a deeply aggrieved neighbour to the east, mounting domestic resistance from within, and cautious partners to the north. The current stability in Afghanistan may therefore prove more fragile than territorial control suggests. Unless it shifts away from ideological rigidity and addresses political, security, and regional contradictions accumulating beneath its rule, Afghanistan risks sliding once again toward fragmented sovereignty and conflict.
Okumaya devam et
ilgili gelişmeler- Ortak aktör
BM Güvenlik Konseyi MOHAMMAD HASSAN AKHUND kişisini yaptırım listesine ekledi
51 olay25 Oca - Ortak aktör
BM Güvenlik Konseyi MUHAMMAD TAHER ANWARI kişisini yaptırım listesine ekledi
42 olay23 Şub - Aynı ülke gündemicanlı
Rus Bilim İnsanları İnsan Ömrünün Teorik Üst Sınırını 190 Yıl Hesapladı
Rusya'daki Skolkovo Bilim ve Teknoloji Enstitüsü'nden araştırmacılar, yaşlanmaya neden olan tüm biyolojik süreçlerin gelecekte tamamen durdurulması veya tedavi edilmesi durumunda bile insan ömrünün ulaşabileceği teorik sınırı hesapladı. Elde edilen bulgulara göre, bu üst sınır yaklaşık 190 yıl olarak belirlendi. Çalışma, yaşlanma karşıtı müdahalelerin potansiyelini değerlendirirken, insan biyolojisinin dayattığı içsel kısıtlamalara dikkat çekiyor. Araştırmacılar, hücresel hasar birikimi veya genetik programlanma gibi faktörlerin, yaşlanma ortadan kalksa bile bir tavan oluşturduğunu vurguluyor. Bu sonuçlar, uzayan yaşam süresi beklentilerine bilimsel bir perspektif getiriyor. Teorik sınırın bilinmesi, yaşlanma biyolojisi alanındaki gelecek araştırmalar için bir çerçeve sunarken, radikal ömür uzatımı iddialarının da daha gerçekçi değerlendirilmesini sağlayabilir.
Rusya1 olay4 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
NATO Zirvesi Öncesi Ukrayna’da Sivil Saldırılar Tırmandı, Onlarca Kayıp
2-4 Temmuz tarihlerinde Rusya’nın Ukrayna’nın Dnipropetrovsk, Herson, Mikolayiv ve Zaporijya bölgelerine düzenlediği saldırılarda en az 11 sivil öldü, 30’dan fazla kişi yaralandı. Saldırılarda süpermarket, benzin istasyonu, mayın ofisi ve kargo merkezi gibi sivil altyapı hedef alındı; Herson’da bir gönüllünün daha önceki saldırıda aldığı yaralarla hayatını kaybettiği bildirildi. Ukrayna hava kuvvetleri, Rusya’nın bir gecede 125 Şahid tipi drone ve füzeler fırlattığını açıkladı. Rus kaynakları ise aynı dönemde Ukrayna’ya ait İHA’ların Kırım ve Yaroslavl’da birer kişinin ölümüne, Kaluga’da bir tesiste yangına yol açtığını duyurdu. Saldırılar, Ukrayna Devlet Başkanı Zelenskiy’nin ABD Başkanı Trump ile görüşmeden önce tırmanış uyarısı yaptığı NATO zirvesi arefesinde yoğunlaştı. Rusya Savunma Bakanlığı, Ukrayna’yı zirve öncesi provokasyonla suçlarken, karşılıklı saldırılar diplomatik gerilimin gölgesinde sivil can kayıplarının arttığını gösterdi.
Rusya90 olay54 dk önce - Aynı ülke gündemicanlı
Moskova'dan Sibirya'ya: Ukrayna İHA'ları Rus Enerjisini Vuruyor
Temmuz ayının başından itibaren Ukrayna, Rusya'nın enerji altyapısına yönelik uzun menzilli insansız hava aracı (İHA) saldırılarını yoğunlaştırdı. 2 Temmuz'da Bryansk bölgesinde bir Belarus turist otobüsünün vurulmasıyla başlayan saldırılar, 4 Temmuz'da St. Petersburg ve Leningrad bölgesindeki petrol ihracat limanını hedef aldı. Ardından Sibirya'daki Omsk petrol rafinerisi ve Kursk II Nükleer Santrali'ne yönelik girişimler rapor edildi. Moskova, 7 Temmuz'da çatışmanın başından bu yana başkente düzenlenen en büyük İHA saldırısına tanık oldu; yetkililer yaklaşık 430 İHA'nın engellendiğini açıkladı. Saldırılar 8 Temmuz'da Saratov'da bir sivilin ölümüne ve boş petrol tankerlerinin hasar görmesine yol açarken, Taganrog Körfezi'nde iki tanker alev aldı. Aynı gün askeri bir havaalanı da vuruldu. 9 Temmuz'da Tver ve Stavropol'deki petrol depolarına düzenlenen saldırılar yangınlara sebep oldu. Bu operasyonlar, Ukrayna'nın Rusya'nın enerji ihracatını ve ikmal hatlarını aksatma stratejisinin parçası olarak değerlendiriliyor. Eş zamanlı olarak Rusya da Dnipro ve Kryvyi Rih gibi Ukrayna şehirlerinde sivil altyapıyı vurmaya devam ediyor. Genişleyen coğrafi kapsama sahip karşılıklı saldırılar, savaşın tırmanan insansız hava aracı boyutunu ve enerji altyapısının giderek daha kritik bir hedef haline geldiğini ortaya koyuyor.
Rusya67 olay1 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
Ukrayna, Rusya'nın gölge filosunun meşru askeri hedef sayılması için IMO'ya başvurdu
Ukrayna Başbakan Yardımcısı Oleksii Kuleba, Rusya'nın savaş çabalarına destek veren deniz araçlarının, özellikle yaptırımları delmekte kullanılan 'gölge filo'nun, meşru askeri hedef olarak tanınması için Uluslararası Denizcilik Örgütü'ne (IMO) çağrıda bulundu. Kuleba'nın açıklaması, Ukrainska Pravda tarafından Financial Times'a dayandırılarak aktarıldı. Rusya'nın gölge filosu, petrol ihracatına yönelik uluslararası yaptırımları aşmak amacıyla, sigortasız, denetim dışı ve çoğu zaman eski gemilerden oluşan bir ağı ifade ediyor. Bu gemiler, Rusya'nın enerji gelirlerini koruyarak savaş finansmanına katkı sağlıyor. Ukrayna, bu tür deniz araçlarının doğrudan askeri lojistik zincirine hizmet ettiğini savunarak, uluslararası hukuk kapsamında hedef alınabilmelerinin yolunu açmak istiyor. IMO'nun teknik ve iş birliğine dayalı bir kuruluş olması nedeniyle, böyle bir sınıflandırma kararı alması hukuki ve siyasi açıdan tartışmalı olacaktır. Girişim, deniz ticaretinin tarafsızlığını ve savaşan tarafların askeri hedef tanımlarını etkileyebileceği için küresel denizcilik düzenini değiştirme potansiyeli taşıyor. Rusya'nın ise konuyla ilgili resmi bir tepkisi henüz bildirilmedi.
Rusya70 olay2 sa önce