Dünya Bankası'nın 'Sihirli Keşfi': Pakistan'a Eski Reçete
Dünya Bankası, Pakistan'ın mali federalizm yapısına ilişkin yeni bir rapor yayımladı. Kurum, raporu ülkedeki hükümetler arası sistemin işleyişine dair yeni bir teşhis olarak sunarken, Dawn gazetesine göre bu belge ne yeni ne de düşündürücü unsurlar içeriyor. Rapor, IMF'nin yönetişim konulu etkisiz raporunun hemen ardından kamuoyuna tanıtıldı. Dawn'ın değerlendirmesinde, raporun mevcut sorunlara getirdiği çözüm önerilerinin daha önce defalarca dile getirilen reçetelerden ibaret olduğu belirtiliyor. Bu durum, uluslararası kuruluşların Pakistan'ın ekonomik ve kurumsal zorluklarına yönelik ilgisinin sürdüğünü, ancak önerilerin yenilikçi olmaktan uzak kaldığını gösteriyor. Pakistan ekonomisi uzun süredir yapısal reform ihtiyacıyla karşı karşıya. Dünya Bankası'nın bu tür raporları, hükümetin politika tercihlerinde belirleyici olmasa da uluslararası kreditörlerle ilişkiler ve iç reform tartışmaları açısından önem taşıyor. Hükümetin rapora nasıl yanıt vereceği merak konusu.
This summary is currently in Turkish; automated English translation is coming soon.
Bağlam, hikayenin etrafındaki ülke + lider + komşu hikaye ağına dayanılarak AI tarafından üretildi. Olgu içerikleri için her zaman üstteki kaynak linklerine başvurun.
Bu gündemi takip et
Pakistan gelişmelerini kaçırma — ücretsiz kaydol, günlük brifinginde gör.
Timeline
latest: 4h ago- Political13 Jul, 02:51
World Bank’s ‘magical discovery’
BARELY had the dust settled on the IMF’s insipid report on governance than the World Bank launched, with much fanfare, its latest prescription — this time on fiscal federalism. The bank’s report presents itself as a fresh diagnosis of Pakistan’s malfunctioning intergovernmental system, when actually there is little that is either new or thought-provoking about it. In fact, the report comes across as an overwhelmingly technocratic exercise. It catalogues institutional weaknesses, distils lessons from selected federations and decentralised systems, and recommends clearer expenditure assignments, stronger provincial revenue mobilisation, NFC Award reforms, more transparent fiscal transfers, effective intergovernmental coordination and empowered local governments (LG). In principle, few would disagree. The problem is that the report treats the recommendations as technical solutions to what are essentially political problems, thus displaying only a superficial appreciation of Pakistan’s political economy, the constitutional agreement underpinning federal-provincial ties and the political bargaining that has shaped the country’s fiscal architecture. Its framework assumes that improved technical arrangements can create the political conditions necessary for their success. In reality, these conditions are prerequisites, not outcomes, of institutional reform. Political incentives shape institutions, not vice-versa. The report rightly criticises Islamabad’s lavish spending on devolved subjects, resulting in wasteful duplication, blurred accountability and widening fiscal imbalances. Yet it hardly examines the incentives that extend this encroachment into provincial domains. The answer lies not in administrative confusion but in the political economy: preserving patronage networks, protecting bureaucratic empires and career paths, federal accommodation of donor-funded projects to support the balance of payments, and keeping influence over sectors assigned to other tiers of government. The provinces aren’t blameless either. They have shown little enthusiasm for empowering LGs and are unwilling to undertake politically costly taxation of their own bases because their annual fiscal surpluses have to be transferred to finance federal deficits. These are deliberate political incentives and not technical oversights. Yet incentives receive only passing attention because they do not easily fit into the technocratic narrative. For decades, the World Bank championed decentralisation. Now that narrative has changed. The World Bank’s own intellectual journey is revealing. For decades, it championed decentralisation as the pathway to greater accountability, stronger provincial ownership and better public services. It welcomed the 18th Amendment and made available resources to assist the provinces to manage their expanded mandate. Now that Pakistan faces acute fiscal stress, the narrative has changed; decentralisation is being portrayed as a source of fragmentation, duplication and macroeconomic instability. Both propositions contain some elements of truth. What the report never explains is how an arrangement once celebrated as a democratic and developmental breakthrough has become a principal source of fiscal dysfunction. Nor does it ask the uncomfortable question: whether the bank’s own advice had underestimated the institutional and political prerequisites necessary for successful decentralisation. For decades, the World Bank has been among the most active actors in Pakistan’s development landscape. It has poured billions of dollars through structural adjustment programmes, the Social Action Programme, governance reforms, public expenditure reviews, tax administration projects, institutional strengthening initiatives and countless technical assistance missions, advising, financing, monitoring and evaluating virtually every major sector of the economy. Few institutions can claim to have exercised comparable influence over Pakistan’s public policy. Yet throughout this prolonged engagement the bank rarely confronted the constitutional contradictions and structural flaws in Pakistan’s fiscal architecture as binding constraints on the effectiveness of the very programmes it financed — the success of which depended upon institutional arrangements whose weaknesses it now presents as startling discoveries. It appears to have stumbled on to the weaknesses in expenditure assignments, revenue authority and intergovernmental fiscal transfers, presenting them as though they were newly emerging threats. But these weaknesses were never consistently elevated as central policy concerns during decades of intensive engagement. They did not emerge overnight. They were embedded in the system all along. So, when the report cites poor learning outcomes, weak health indicators, inefficient public spending and deteriorating service delivery as evidence that fiscal federalism requires urgent correction, it is inadvertently delivering an indictment of a development model in which the World Bank itself was a central participant. Nor are these revelations path-breaking to anyone familiar with Pakistan’s policy debates. Domestic economists, constitutional experts, numerous policy commissions and successive NFC deliberations have highlighted the tension between expenditure decentralisation and revenue centralisation. None of this was hidden. None of it emerged suddenly. Development is undeniably difficult. External institutions cannot engineer political settlements or constitutional consensus. A federation is not a corporation whose success can be measured solely through efficiency indicators and fiscal ratios. Pakistan’s federal structure emerged from a political compact intended to address long-standing provincial grievances and perceptions of excessive centralisation. Any assessment that emphasises administrative and fiscal efficiency while relegating political considerations to the margins will produce an incomplete diagnosis. To be fair, the report occasionally acknowledges these political dimensions. Yet they remain peripheral. The implicit message remains that better formulas, stronger coordination bodies and mechanisms, and improved fiscal rules will somehow overcome problems rooted in political power, constitutional history and distrust between governments. The report’s technical observations are generally sound. Pakistan does need clearer expenditure responsibilities, stronger provincial revenue effort, transparent fiscal transfers, effective LGs and more coherent intergovernmental coordination. But none of these reforms will survive unless they alter the incentives that have frustrated every previous reform attempt. This is where the report falls short. It implicitly presents its diagnosis as a novel discovery while avoiding any serious self-reflection. A credible assessment would have included a chapter titled, ‘What we got wrong’. After decades of advising governments, financing reforms, evaluating institutions and shaping public policy, the World Bank should ask itself how an institution so deeply involved in the country’s development arrived so late to a conclusion that Pakistanis had identified all along. The writer is a former governor of the State Bank. Published in Dawn, July 13th, 2026
Okumaya devam et
ilgili gelişmeler- Aynı ülke gündemicanlı
Katar ve Pakistan ABD-İran geriliminde devrede
ABD'nin İran'a yönelik saldırılarının ardından Katar, Pakistan ve diğer bölgesel aktörlerin devreye girerek tansiyonu düşürmeye çalıştığı öne sürüldü. Bu girişimlerin, nükleer anlaşma müzakerelerini yeniden canlandırma amacı taşıdığı belirtiliyor. Bölgesel arabulucuların çabaları, özellikle Basra Körfezi'ndeki güvenlik dengeleri ve küresel enerji piyasaları üzerindeki olası etkiler nedeniyle dikkatle izleniyor. İran'ın nükleer programı konusunda uzun süredir devam eden anlaşmazlık, son askeri hareketlilikle birlikte diplomatik çözüm arayışlarını acil hale getirmiş durumda. Anadolu Ajansı'nın haberine göre, arabuluculuk çalışmaları çok taraflı bir zeminde yürütülüyor ve taraflar arasında doğrudan temasın sağlanması hedefleniyor. Uzmanlar, bu tür girişimlerin bölgede istikrarsızlığı önleme potansiyeline sahip olduğunu ancak güven artırıcı adımlara ihtiyaç duyulduğunu vurguluyor.
Pakistan2 olay1 gün önce - Aynı ülke gündemicanlı
Pakistan'da avukat hareketi neden yok? 2007'nin ruhu söndü mü?
Dawn'da yayımlanan makale, 2007-2009 yıllarında Pakistan'da başyargıcın görevden alınmasıyla başlayan ve General Müşerref yönetimine karşı ülke çapında bir meydan okumaya dönüşen Avukat Hareketi'ni hatırlatıyor. Gösteriler sonucunda görevlerine iade edilen yargıçların sembolik önemi kadar, asıl kazanım Anayasa'nın yeniden tesis edilmesiydi. Bu tarihî sivil seferberliğin ardından, benzer bir kitlesel avukat hareketinin bugün neden ortaya çıkmadığı sorgulanıyor. Makale, geçmişteki başarının koşullarıyla günümüz arasındaki farklara dikkat çekerek, siyasi ve yargısal dinamiklerin değiştiğine işaret ediyor.
Pakistan1 olay2 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
Pakistan'da İlaç Fiyat Onayında Gecikme, Sahte İlaç Riskini Artırıyor
Pakistan İlaç Düzenleme Kurumu (Drap), iki yılı aşkın süre önce 105 zorunlu ilacın fiyatlarının güncellenmesini önermesine rağmen federal kabine henüz bir karar vermedi. Bu gecikme, kanser ve kalp hastalıkları gibi ciddi rahatsızlıkların tedavisinde kullanılan yüzden fazla temel ilacın piyasada bulunamamasına yol açtı. Uzayan kıtlık, hastaların zamanında ilaca erişimini engelliyor. Eczacılar birliği, piyasadaki boşluğun yasa dışı tedarikçiler tarafından doldurulduğunu ve sahte ilaç riskinin arttığını bildiriyor. Drap’ın önerdiği fiyat revizyonları, üreticilerin bu ilaçları sağlamaya devam etmesi için kritik önem taşıyor. Siyasi nedenlerle ertelenen karar, kamu sağlığını tehdit eden ekonomik ve sağlık krizini derinleştirirken, yetkililerin acil müdahale etmemesi eleştiriliyor.
Pakistan1 olay3 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
Pakistan’dan BM Kararları Uygulanarak Keşmir’de Barış Sağlanması Çağrısı
Keşmir Şehitleri Günü’nde Pakistan Cumhurbaşkanı Asıf Ali Zerdari ve Başbakan Şahbaz Şerif, uluslararası topluma Hindistan kontrolündeki Cemmu ve Keşmir’de insan haklarına saygı gösterilmesini sağlama ve BM kararlarının uygulanması yönünde çağrıda bulundu. Pakistanlı liderler, Keşmir halkının istekleri ve ilgili BM kararları doğrultusunda anlaşmazlığın barışçıl çözümü için çaba gösterilmesini talep etti. BM’nin 1948 ve 1949 tarihli kararları, Keşmir’in nihai statüsünün halk oylamasıyla belirlenmesini öngörüyordu ancak bu kararlar bugüne kadar uygulanmadı. Pakistan, uzun süredir uluslararası platformlarda bu kararların hayata geçirilmesi gerektiğini savunuyor. Uluslararası toplumun çağrıya nasıl yanıt vereceği, bölgede devam eden gerilim ve diplomatik süreçler açısından izleniyor. Bölgede son yıllarda insan hakları ihlalleri iddiaları arttı. Pakistan’ın çağrısı, New Delhi ile İslamabad arasındaki güven eksikliğinin sürdüğü bir ortamda, Keşmir sorununun küresel gündeme taşınması çabası olarak değerlendiriliyor.
Pakistan1 olay4 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
Pakistan Dışişleri Bakanı Dar'dan İran'a İtidal Çağrısı
Pakistan Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı İshak Dar, Pazar günü İran Dışişleri Bakanı Abbas Arakçi ile bir telefon görüşmesi gerçekleştirdi. Görüşme, ABD'nin İran'a yönelik yeni saldırıları ve Tahran'ın ABD varlıklarına misilleme saldırılarıyla Orta Doğu'da tansiyonun yükseldiği bir dönemde yapıldı. Dar, tarafları itidale ve gerilimi düşürmeye çağırdı. İki bakan bölgesel durumu ele alırken, Pakistan'ın diplomatik girişiminin, geniş çaplı bir çatışmayı önleme çabalarının bir parçası olduğu yorumu yapıldı. İslamabad yönetimi hem Tahran hem de Washington ile dengeli ilişkiler sürdürüyor ve geçmişte de benzer krizlerde arabulucu rol üstlenmişti.
Pakistan2 olay13 sa önce - Aynı ülke gündemicanlı
Pakistan hükümeti nüfus kontrolü için Genelkurmay Başkanı'na başvurdu
Pakistan federal hükümeti, üç yılı aşkın süredir başarısız olduğu nüfus artış hızını düşürme çabalarında yeni bir adım atarak Genelkurmay Başkanı Orgeneral Syed Asim Munir'den yardım istedi. Federal Sağlık Bakanı Syed Mustafa Kamal, Senato Ulusal Sağlık Hizmetleri Daimi Komitesi ile Senato Fonksiyonel Komitesi'nin ortak toplantısında bu kararı açıkladı. Ülke, yıllık yüksek nüfus artış oranıyla ekonomik ve sosyal baskılarla karşı karşıya. Önceki hükümetlerin aile planlaması ve bilinçlendirme kampanyaları istenen sonuçları vermedi. Orgeneral Munir'in hangi kapasiteyle sürece dahil olacağı açıklanmazken, ordunun lojistik ve organizasyon yeteneklerinden yararlanılabileceği değerlendiriliyor.
Pakistan2 olay2 gün önce